Archive for නොවැම්බර්, 2009

අමරණීය ලලිත්…. මහපොළේ, වරායේ, ආර්ථිකයේ පෙරටුගාමියා

Click here to get Sinhala Unicode

අප රටේ නිදහසින් පසුව රටට ඉමහත් සේවයක් කළ එහෙත් රටේ අවාසනාවට රටේ රාජ්‍ය නායකත්වය අහිමි වූ සොඳුරු දේශපාලනඥයන් කිහිපයකි. ඉන් එක් අයකු වන ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ශ්‍රීමතාණන්ගේ 73වන ජන්ම දිනය පසුගියදාට යෙදිණි. මේ ඔහු මෙරටට කළ අමිල සේවය ගැන සිහි කැඳවීමකි.

================================================================

1936 නොවැම්බර් මස 26දා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ මතුගම මන්ත්‍රීධුරය ඉසිලූ ඩී.ඩී. ඇතුලත්මුදලි මහතාට සහ එම මැතිණියට දාව කුඩා බිළින්දකු උපන්නේය. නමින් ලලිත් විලියම් ඇතුලත්මුදලි වූ හෙතෙම දිනෙක රටම ලෝකයේ බබලනු ඇතැයි යන විශ්වාසය එදා සිටම දෙමාපියන් තුල පැලපදියම් විය. කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් සිප්සතර හදාරමින් මලල ක්‍රීඩාවෙන් වාර්තා පිට වාර්තා තබමින් කාගෙත් ආදර ගෞරවය දිනාගත් කුඩා ලලිත් 1955දී මව්රට හැරදා එංගලන්තය බලා පිටත්විය. ඒ සුප්‍රසිද්ධ ඔක්ස්ෆර්ඩ් සරසවියේ නීති විද්‍යාව හැදෑරීමටයි.

සුද්දන්ගේ රටේ සුපිරිතම විශ්වවිද්‍යාලයේ නම රන්දන්නට ශ්‍රී ලාංකිකයකු වූ ලලිත් සමත්කම් පෑයේය. 1956දී එම විශ්වවිද්‍යාලීය ශිෂ්‍ය සංගමයේ ලේකම්ධුරයටත්, 1957දී එහි භාණ්ඩාගාරිකධුරයටත්, පුස්තකාලයාධිපතිධුරයටත් පත්වූ ලලිත් 1958දී ඔක්ස්ෆර්ඩ් ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපතිධුරයට පාත්‍ර ප්‍රථම ආසියාතිකයා මෙන්ම ශ්‍රී ලාංකිකයා ලෙසද ඉතිහාසගතවූයේ උපන් දේශයට අප්‍රමාණ ගෞරවයක් දායාද කරදෙමිනි. ඔක්ස්ෆර්ඩ් බෞද්ධ සංගමයේ ආරම්භක සභාපතිධුරය, ආසියානු සංගමයේ සභාපතිධුරය ආදී තනතුරුද උසුලමින් අනාගත දේශපාලන ගමනට ඔබින නායකත්වය මෙන්ම රාජතාන්ත්‍රිකභාවයද ලලිත් උගත්තේය. මන්ත්‍රීවරයකුගේ පුතකු ලෙස මෙලොව එලිය දුටුවද ඇතුලත්මුදලි පවුල අගහිඟකම්වලින් පෙළුණි. තම දේපල ඉඩකඩම යනාදිය වියදම් කරමින් ජනතා සේවයේ නියැලි ඩී.ඩී. ඇතුලත්මුදලි මහතාගේ අභවයෙන් අනතුරුව ඇතුලත්මුදලි පවුල විශාල මූල්‍ය අර්බුදයකට මුහුණ පෑ අතර ලලිත්ට ඔක්ස්ෆර්ඩ්හී තම අධ්‍යාපන කටයුතු හැරදා ලංකාවට ඒමට සිදුවන තත්වයක් පැන නැංගේය. නමුත් එවක එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතා ප්‍රමුඛ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විශේෂ පනතක් ගෙනෙමින් ලලිත්ගේ අධ්‍යාපනයට අදාල පිරිවැය භාරගත්තේ ජේ.ආර්. ප්‍රමුඛ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දැඩි විරෝධය හමුවේය. එජාපයට දිවි හිමියෙන් වැඩ කළ ඩී.ඩී. ඇතුලත්මුදලිගේ පුතුට රාජ්‍ය ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා දීමට දැඩි ලෙස අදිටන් කැරගත් අගමැති බණ්ඩාරනායක ඇතුළු ආණ්ඩුව තර්ක කළේ මතු යම් දිනෙක ලලිත් රටේ අගමැති වන්නට පවා පිළිවන් බවයි. තම රට තමා වෙනුවෙන් වැය කළ ශිෂ්‍යත්වයෙන් උපරිම පල නෙලාගනිමින් ඔක්ස්ෆර්ඩ් සරසවියෙන් නීති විද්‍යාව පිළිබඳ B.A. සහ M.A. උපාධිත්, සිවිල් නීති විද්‍යාව සම්බන්ධිත BCL ගෞරව උපාධියත් ලබා ඇමරිකාවේ සුපිරිතම සරසවියක් වන හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාලයට පියමැන්නේය. එහිදී පශ්චාත් උපාධිය විශිෂ්ඨ සම්මාන ඇතිව හමාර කරමින් කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස ගමන් අරඹමින් සිංගප්පූරු විශ්වවිද්‍යාලය, ජෙරුසෙලම් හීබෲ විශ්වවිද්‍යාලය ස්කොට්ලන්තයේ එඩින්බර්ග් සරසවිය සහ භාරතයේ අලහබාද් සරසවිය ප්‍රබාමත් කළේය. 1964දී ලංකාවට පැමිණෙමින් නීති දිවිය ඇරඹි හෙතෙම 1967-1974 දක්වා නීති විද්‍යාලයේ කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස සේවය කළේය.

දේශපාලනයට පිවිස එහි හිනිපෙත්ත කරාම යෑමට සමත්කම් පෑ වියතුන්, ප්‍රාඥයින් අප රටේ විරලය. නමුත් ඒ අතලොස්ස අතුරෙන් අංක එකට මතකයට නැගෙන්නේ අන් කවරකුවත් නොව ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ශ්‍රීමතාණන්ය. 1946 පාම්කොට් මන්දිරයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය බිහිකළ අවස්ථාවට දස හැවිරිදී වියේදී සහභාගී වූ ලලිත්ගේ පියා මියයනතුරුම අති ප්‍රබල එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයකු විය. තම පියාගේ මෙන්ම ලලිත්ගේද කිට්ටු හිතෛෂියකු වූ එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක ලලිත්ට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එක්වන්නටැයි කළ ඉල්ලීම ප්‍රතිපත්තිමය හේතූන් මත තරුණ ලලිත් බැහැර කළේය. මේ අතර 1970දී අග්‍රාමාත්‍ය ඩඩ්ලි සේනානායක මහතා ලලිත්ට දේශපාලනයට එන්නට ආරාධනා කරමින් කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ බුලත්සිංහල ආසනය ලබා දීමට කැමැත්ත පල කළේය. මෙම ආරාධනාව ගැන පැහැදුණු ලලිත් බුලත්සිංහල පුරා අප්‍රකටව සංචාරය කරමින් දැනගත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට 1970දී බුලත්සින්ංහල නොදිනිය හැකි බවයි. පරාජයකින් සිය දේශපාලන ගමන ඇරඹීමට අකමැති වූ ලලිත් තම දේශපාලන රංගාවතරණය වසර කිහිපයකට කල් තැබීය. 1973දී එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අගලවත්ත ආසනයේ සංවිධායකවරයා ලෙස ඩඩ්ලි සේනානායකයන් විසින් තේරී පත් කෙරුණු ලලිත් ඒ සමගම එජාප කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩලයේ හා ප්‍රතිපත්ති සැලසුම් කමිටුවේ සාමාජිකයකු විය. පසුකාලීනව පැවැති මැතිවරණ සිතියම සංශෝදනය කරමින් නව මැතිවරණ කොට්ඨාස හඳුන්වා දෙද්දී අලුතින් ඇතිවූ රත්මලාන මැතිවරණ කොට්ඨාසයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ප්‍රධාන සංවිධායකයා බවට පත්වූ ලලිත් 1977 මහ මැතිවරණයේදී රත්මලාන අසුනේ සිය ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ  C.V.ගුණරත්න මහතා පරදවමින් පාර්ලිමේන්තු වරම් දිනාගන්නා ලදි.

නව එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ වෙළෙඳ  අමාත්‍යවරයා ලෙස දිවුරුම් දුන් ලලිත් රටේ එවක සිදුවූ වෙනස්කම් රැසකට මුල පිරීය. ජේ.ආර්. සහ රොනී ද මැල් සමඟ මෙරටට විවෘත ආර්ථිකය හඳුන්වා දීමේ පුරෝගාමියකු වූ ලලිත් විටෙක මාධ්‍යවේදියකු විවෘත ආර්ථිකය රටට හිතකර දැයි විමසූ විට ලලිත් කීයේ එය “විවෘත යන්නෙන් අදහස් වන්නේ නිදහස් යන්න නොවේ, විවෘත භාවයේදී දොරටුවක් ඇත්තේය. එය කවර ප්‍රමාණයකට විවර කරන්නේද යන්න විවෘත ආර්ථිකයකදී රජය තීරණය කරයි, නමුත් නිදහස් ආර්ථිකයක දොරටු නැත.” ඇතැමුන් ලාංකේය විවෘත ආර්ථිකයේ න්‍යායාචාර්යවරයා ලෙස හැඳින්වූ ලලිත් වරෙක් කීවේ “විවෘත ආර්ථිකය යනු ලෝකය දෙස යථාර්ථවාදීව බැලීම” බවයි. අදටත් ඇතැමුන් විවෘත ආර්ථිකයට දොස් කියති, විවෘත ආර්ථිකයෙන් රටට අසුබවාදී බලපෑමක් ඇතිවී නැතැයි කියන්නට තරම් අප අනුවණ නොවෙමු. නමුත් ඉන් රටේ සිදුවී ඇති වර්ධනය අහක දැමිය හැකිද. ලෝකයේ තොරතුරු තාක්ෂණය අතින් අප ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ මේ විවෘත ආර්ථිකය නිසාය. රටේ රැකියා ලක්ෂ ගණනක් ජනිත කරවන පෞද්ගලික අංශය සහ ව්‍යවසාය ප්‍රබල ලෙසම රටේ සංවර්ධනයට දායක වන්නේ විවෘත ආර්ථිකය නිසාය, අප ලෝකය සමඟ ඇති බැදීම් ශක්තිමත්ව ඇත්තේද එම විවෘත ආර්ථිකය නිසාමය. එදා අන්තවාදී සංවෘත, සමාජවාදී ආර්ථික ක්‍රමවල එල්ඹගෙන සිටි චීනය, ඉන්දියාව, වියට්නාමය, ලිබියාව වැනි රටවල් රැසක් අද විවෘත ආර්ථික ක්‍රමය වැලඳගෙන සංවර්ධනය කරා වේගී ගමනක නියැලෙමින් සිටින්නේ එදා ලලිත් කී වදන් සහතික කරමිනි. රටට නිදහස් වෙළෙඳ කලාප හඳුන්වාදීමේ යෝජනාව මුලින්ම ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවේද ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතා විසිනි, අද ඒ හරහා රටේ බිහිවී ඇති සෘජු සහ වක්‍ර රැකියා ප්‍රමාණයත් රටට උපයන විදේශ විනිමය ගැනත් අප අමුතුවෙන් සඳහන් කළ යුතු නොවේ. මීට අමතරව රටට අලුත් ව්‍යවස්ථාවක් හඳුන්වාදිමට ප්‍රමුඛත්වය ගෙන කටයුතු කළ ලලිත් සමානුපාතික ඡන්ද ක්‍රමය හඳුන්වාදීමටද මූලිකත්වය ගෙන ක්‍රියා කළේය. අද සමානුපාතික ඡන්ද ක්‍රමය ගැන බොහෝ දෙන දොස් නැගුවත් එදා පැවැති ජනතා මතය විකෘති ලෙස පිලිබිඹු කෙරෙන කේවල ඡන්ද ක්‍රමයට වඩා මෙම ක්‍රමය බෙහෙවින් හිතකරයැයි මගේ හැඟීමයි.

වෙළෙඳ ඇමැති ලෙස එතෙක් පැවැති ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ප්‍රමුඛ සමගි පෙරමුණු රජය ඇති කර තිබූ පෝලිම් යුගය නිමා කරමින් සතොස හරහා රට පුරා පාරිභෝගික ජනතාවට සරිලන අයුරේ වෙළඳ ක්‍රමයක් හඳුන්වා දෙමින් ජනතාවට මහත් අස්වැසිල්ලක් බවට ලලිත් ඇතුලත්මුදලි පත්විය. 1978දී ලලිත් යටතට වෙළෙඳ අමාත්‍යධුරයට අමතරව නාවුක කටයුතු අමාත්‍යධූරයත් එක් කිරීමට ජේ.ආර්. ජනාධිපතිතුමා තීරණය කළේය. නව විෂය ලැබුණු පසු තමා කුමක් කරන්නේදැයි මාධ්‍යවේදීන් ඇසූ පැණයට ලලිත් පිළිතුරු බැන්දේ තමන් නොදත් මෙම විෂය මැනවින් අධ්‍යයනය කරන තුරු කිසිවක් කළ නොහැකි බවයි. ඉතා ගැඹුරුව න්‍යයාත්මකවත්, ප්‍රායෝගිකවත් නාවික ක්ෂේත්‍රය අධ්‍යයනය කිරීමෙන් ඉක්බිති ලලිත් වරාය සංවර්ධනයට තම මූලිකත්වය ලබාදෙන ලදි. ලලිත් නාවික ඇමැති වනවිට කොළඹ වරාය භාණ්ඩ හැසිරුවීම අතින් ලෝකයේ වරායන් අතුරින් 138වන ස්ථානයේ පසුවිය. රට ගොඩනැගීමට වරාය ගොඩනැගිය යුතු බව තේරුම් ගත් ලලිත් වරායේ සියළුම සේවකයන්ගේ සහය සහ උද්යෝගීමත් දායකත්වය යටතේ කොළඹ වරායට කන්ටේනර් යාත්‍රා මෙහෙයවීමට හැකිවන අන්දමේ ප්‍රතිසංස්කරණයක් සිදු කළේ විවිධ සමච්චල් කතා මැදය. බොහෝ දෙනෙක් කීවේ කන්ටේනර් හැසිරවීම සඳහා වරාය ප්‍රතිසංස්කරණයට යෙදවෙන මුදල නාස්තියක් බවයි. නමුත් වෙනත් බොහෝ රටවල්වලට පෙර කන්ටේනර් හැසිරවීමට සමත්වීම අප කොළඹ වරායට ලෝක නාවික ක්ෂේත්‍රයේ මහත් ශක්තියක් බවට පත්වන බව ලලිත්ගේ නිගමනය විය. එම නිගමනය 100% නිවැරදි බව ඉතිහාසය විසින් පෙන්වා දී ඇත. අද කොළඹ වරාය ලබන ආදායමින් 80%ක් ලැබෙන්නේ ප්‍රතිනැව්ගතකරණය (transshipment) හරහාය. මෙම ප්‍රතිනැව්ගතකරණය මෙරටට හඳුන්වාදීමේ ගෞරවය හිමිවන්නේ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මැතිඳුන්ටය. හේ ප්‍රතිනැව්ගතකරණය හඳුන්වනු ලැබුවේ “මල් වට්ටියකට අත ගසා පින් ලබාගන්නා ක්‍රමයක්” වශයෙනි. ප්‍රතිනැව්ගතකරණය යනු ගමනාන්ත දෙකක් අතර සන්ධිස්ථානයකදී එක් නැවකින් තවත් නැවකට භාණ්ඩ පටවා එමඟින් විශාල ආදායම් ඉපැයීමය, ලංකාව වන් කුඩා රටක අපනයනය සහ ආනයන ලෝක මට්ටමින් ගත් කළ ඉතා කුඩාය. එහෙයින් අප අපේ ආනයන, අපනයන පමණක් වරාය හරහා හැසිරවූවා නම් අපට වරායෙන් ලැබෙන ආදායම ඉතා පහළ අගයක් බව ලලිත් මනාව වටහා ගත්තේය. 1979දී ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය පිහිටවූ හෙතෙම වරාය සේවකයන්ට ලැබිය යුතු අයිතිවාසිකම් ලබාදෙමින් ඔවුන් වරායේ ප්‍රගමණයේ හවුල් කරුවන් කරගත්තේය. එදා මෙදා තුර අනන්ත අප්‍රමාණව වැඩවර්ජන කර ඇති වරාය සේවකයෝ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි අමාත්‍යධුරය හෙබවූ කාලය පුරාවට එකඳු වර්ජනයකවත් නියැලුණේ නැත්තේ ලලිත් සහ සේවකයන් අතර වූ මනා අවබෝධය නිසාමය. මීට අමතරව නාවික ක්ෂේත්‍රයේ සුපැහැදිලි වෙනසකට නායකත්වය දුන් ලලිත් 1984දී නාවික කටයුතු ඇමැති තනතුරින් නික්මෙන විට කොළඹ වරාය ලෝකයේ කන්ටේනර් බහලුම් වරාය අතින් 22වන ස්ථානයේ පත්විය. වසර 6ක් ඇතුලත 138 සිට 22 දක්වා කොළඹ වරාය ගෙන ඒමට ප්‍රධාන සාධකය වූයේ ලලිත්ගේ අසමසම නායකත්වයයි. 1984දී ලොව කන්ටේනර් මෙහෙයවන වරායවල් 339ක් අතුරින් 22වන තැනට පත්වෙමින් රටට මහත් කීර්තියක් ගෙන දුන් කොළඹ වරාය අද ලෝකයේ 27වන ස්ථානයට පසුබා තිබේ. වෙසෙසින්ම 1994-2001 පොදු පෙරමුණු පාලන සමයේ කොළඹ වරාය මහත් පසුබෑමකට මුහුණ පෑයේ රජයේ නොහැකියාව නිසාමය. අද 27 වන ස්ථානයේවත් සිටින්නේ ආණ්ඩුවේ දස්කමකට වඩා පෞද්ගලික අංශය මෙහෙයවන SAGT හෙවත් දකුණු ආසියා පිවිසුම් පර්යන්තය (පෙර කල රැජිණ ජැටිය) නිසාය. මීට අමතරව අද මෙරට බෙහෙවින් ලාභ ලබන සමාගමක් වන කළම්බු ඩොක්යාඩ් සමාගම කළම්බු ඩ්‍රයිඩොක්ස් යන මැයෙන් නැව් නිෂ්පාදනය සහ අලුත්වැඩියාව සඳහා ස්ථාපනය කරන ලද්දේද ලලිත් ඇතුලත්මුදලිගේ නායකත්වය යටතේය. එම ආයතනය ඔස්සේ රටට ලැබී ඇති සහ ගලා එන විදේශ විනිමය ප්‍රමාණය මෙතෙකැයි කියා නිම කළැ නොහැක. තවද දශක තුනක් තිස්සේ නිමාවක් නොදිටි වරායේ ශ්‍රී සම්බුද්ධ චෛත්‍ය රාජයාණන්වහන්සේගේ කටයුතු නිමාවට පත්කරන ලද්දේද ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මැතිඳුන්ගේ කාල පරිච්ඡේදයේදීමය.

ලලිත් වරෙක කීවේ “මා ළඟ මහා සංකල්ප නැහැ. ඇත්තේ පුංචි අදහස්. ඒ අදහස් මිනිසුන්ගේ අදහස් එක්ක එකතු වුනාම ඒ දෙක පෑහී අලුත් දෙයක් නිර්මාණය වෙනවා” කියාය. ලලිත් රටට ඉතිරි කර ගිය දායාද රාශිය අතර කාගේත් ආදරයට ගෞරවයට වැඩියෙන්ම පාත්‍ර දායාදය මහපොල යැයි කීම නිවැරදිය. වෙළඳ ඇමැතිවරයා විසින් සිය විෂය පථයට කිසිඳු සම්බන්ධයක් නැති අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට සහය දෙනු වස් ඇතිකරන ලද මහපොළ ලලිත් තුල රටේ අනාගත පරපුරත් අධ්‍යාපනයත් කෙරේ තිබුණු බලාපොරොත්තු සහ විශ්වාසය මනාව විදහා දක්වයි. ඇතැම් විට එදා එංගලන්තයේ අධ්‍යාපනය ලබන සමයේ තමන් විඳි ආර්ථික ගැටළු එතුමාව මහපොළ ඇරඹීමට මග පෙන්වුවා විය හැක. කිසිඳු පොරොන්දුවකින්, ඉල්ලීමකින් තොරව ලලිත් ඇරඹූ මහපොළේ එකම අභිප්‍රාය වූයේ රටේ අසරණ සිසුන්ට තම අධ්‍යාපනය සාක්ෂාත්කරගැනීමට මූල්‍යමය සහයෝගයක් ලබාදීමයි. දුප්පත්කම දුරලීමේ හොඳම අවිය අධ්‍යාපනය බව දැඩි ලෙස විශ්වාස කළ ලලිත් මහපොළ නම් වූ විචිත්‍රවත් සල්පිල් සහ සැණකෙළි මාලාවක් පවත්වා එමඟින් එකතුවන ආදායමින් සිසු පරපුරට ශිෂ්‍යතව ලබාදෙන ලදි. මීට අමතරව මහපොළ භාරකාර අර්මුදල මගින් පාසල් සහ විශ්වවිද්‍යාලද නවීකරණයට ආධාර පිරිනැමුනේ සිසුන්ගේ පහසුකම් ඔප් නැංවීමත් වැදගත් බව වටහාගත් නිසාමය. හිනිදුමින් 1980 ජනවාරි 2දා ඇරඹි පළමු මහපොළ අද දක්වා අඛණ්ඩව නගර ගම් දනව් සිසාරා පවත්වමින් මහපොළ භාරකාර අරමුදල තරකරමින් සිසුන්ට සවියක් බවට පත්ව ඇත. ජාති, ආගම්, පක්ෂ, පාට භේදයකින් තොරව සමස්ත ලාංකේය ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවම මහපොළින් යැපෙති, ඉන් අතැමුන් තමන්ට මහපොළ ලබාදීමට ක්‍රියාකළ විරුවාගේ නමවත් නොහඳුනනවා ඇත. හැකි තරම් නිර්දේශපාලනීකරණය කර මහපොළ ගෙන යනු වස් මෙය පුණ්‍යායතනයක් ලෙස ලියාපදිංචි කළ ලලිත් එය පුද්ගලික භාරකාරත්ව අරමුදලක් ලෙස නීතිගත කළේ අනාගතයේ තම ව්‍යායාමය තවත් දේශපාලනඥයකු විසින් විනාශ කරනු නොදැකීමටය. එහෙත් අද වනවිට මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා සිය පුතුගේ නොනිල දේශපාලන ව්‍යාපාරය වන තාරුණ්‍යයට හෙටක් මීට ඈඳමින් මහපොළ දේශපාලනීකරණයේ උපරිමයට ගෙන යන්නට වෑයම් දරයි. මහපොළ සිසුන්ට මෙන්ම වෙළඳුන්ටද මහත් ලාභයක් වූයේ කෙටි කලක් තුල එකම භූමියකදී සිය නිෂ්පාදන රාශියක් සාධාරණ මිලකට විකුණා ගැනීමේ අවස්ථාව ඔවුන්ට හිමි වීම හේතුවෙනි. එදා රු.2ක් ගෙවා මහපොළ භූමියට ඇතුළු වූ කෙනෙක් හිස් අතින් හෝ නොසතුටින් ගෙදර යන්නේ නැති තරම්ය. ලලිත් වරෙක කීවේ “අද පටන් ශිෂ්‍යත්වලාභීන් කල්පනා කළ යුත්තේ රටින් තමන්ට ගන්න පුළුවන් ප්‍රයෝජනය ගැන නොව, තමන්ගේ රටට දෙන්න පුළුවන් සේවය ගැනයි” කියාය. යම් හෙයකින් මහපොළ ලබන සිසුවකු මෙම බ්ලොග් සටහන කියවනවා නම් එම කියමන සිහියේ තබාගන්නා ලෙස ලාංකිකයකු මෙන්ම සරසවි සිසුවකු ලෙසද හුදක්ම ඉල්ලා සිටිමි. “1987දී බෝම්බයෙන් මළා නම්, මගේ ජීවිතය ඉවරයි. එහෙත් මහපොළ හැමදාමත් අප උපන් මහපොළවේ උරුමයක් ව පවතීවි” යැයි  ලලිත් 1987 පාර්ලිමේන්තු බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් දිවි ගලවා ගැනීමෙන් පසුව කීවේ කුණු කය දිරුවද නාමය නොදිරන බව පසක් කර දෙමිනි. ලක්ෂ ගණනක් තරුණ තරුණියන්ගේ නෙත් පෑදූ මහපොළ ලලිත් සැමදා විශ්වාස කළ “සම හැකියාවනට සම අවස්ථා” යන දර්ශනය මූර්තිමත් කරයි.

1983දී උතුරේ ත්‍රස්තවාදය ඔඩුදිවීමත් සමඟ 1984දී ජේ.ආර්. ලලිත්ව ජාතික ආරක්ෂක අමාත්‍ය සහ රාජ්‍ය ආරක්ෂක නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය පදවියට පත් කරන ලද්දේ ඒ සඳහා සුදුසුම කෙනා ලලිත් වූ නිසාය. එතෙක් උත්සව අවස්ථා හැඩ ගන්වීමට පමණක් පැවැති රජයේ හමුදා තරකරගෙන උතුරේ ත්‍රස්තවාදයට මුහුණදීමේ අතිශය අභියෝගාත්මක වගකීම ලලිත්ගේ කරපිටට වැටුනි. තමන් වැඩ භාරගද්දී 11,000ක් රජයේ හමුදාවලට  සෙබළු සිටියත් ඉන් යුද පුහුණුව තිබුණේ 6000කට පමණි. මෙම සංඛ්‍යාව ඉක්මනින් 64,000 දක්වා ඉහල නැංවූ ලලිත් නවීන අවි ආයුධවලින් ආරක්ෂක අංශ සවිමත් කළේය. වෙසෙසින්ම නැගෙනහිර ත්‍රස්තවාදී ග්‍රහණයෙන් මුදවා උතුරට අවධානය යොමු කිරීමට අදිටන් ගත් ලලිත් 1986දී නැගෙන්හිර රාජ්‍ය බලය තහවුරු කළේය. ප්‍රේමදාසගේත්, රොනී ද මැල්ගේත් විරෝධය මැද ජාතික ආරක්ෂක අරමුදල පිහිටුවා යුද ක්‍රියාන්විතයට මහජන දායකත්වය ලබාගනිමින් ලක්ෂ 800ක් එකතු කර ගත් ලලිත් හමුදාවේ බිම් මට්ටමේ සෙබළුන් සමඟ මනා සම්බන්ධතාවක් ඇති කරගනිමින් යුද්ධයට නායකත්වය දුන්නේ හමුදාවට අවැසි සියළු ආම්පන්න මෙන්ම චිත්ත ධෛර්යයද හැකි පමණින් ලබා දෙමිනි. එහි අවසාන අදියර ලෙස 1987 මැයි මසදී ප්‍රභාකරන් ඇතුළු කොටි නායකයින් වඩමාරච්චියට කොටු කළ ලාංකේය වීර හමුදාවෝ මේජර් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුවගේ නායකත්වය සහ ලලිත්ගේ මග පෙන්වීම යටතේ කොටි නැති භංගස්ථාන කිරීමට දින කිහිපයක් තිබියදී ඉන්දියානු ගුවන් හමුදාව බලහත්කාරයෙන් ලංකා ගුවන් සීමාවට ඇතුළු වී යාපන අර්ධද්වීපයට පරිප්පු හෙලීය. පසුව හෙලිකොප්ටරයක් එවා ප්‍රභාකරන්ව නිරුපද්‍රිතව චෙන්නායි නුවරට ගෙන යන ලදි. එතෙක් කල් 100% යුද ක්‍රියාන්විතය ජයගැනීමේ විශ්වාසයෙන් සිටි රජයට ඉන්දියානු ආක්‍රමණයක භීතිය දැනෙන්නට විය, යුද පිටියේ ඉදිරියට යමින් සෙබළුන් දිරිමත් කළ ලලිත් ඇතුළු උදවිය මෙහෙයුම අවසාන කිරීමට හඬ නැගුවත් රට ඉන්දීය හමුදා විසින් ආක්‍රමණය කරතැයි බියෙන් ජේ.ආර්. පසු බැස්සේය. එකල ලෝක දේශපාලන ව්‍යුහය අනුව ඉන්දියාව හා කරට කර හැපෙන්නට හයියක් නොතිබුණු ලංකාණ්ඩුවට අකමැත්තෙන් වුවද වඩමාරච්චි මෙහෙයුම නැවැත්වීමට සිදු විය. එය එක් අතෙකින් එවක එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ රාජතාන්ත්‍රික දුර්වලතාවයන් නිසා සිදු වූවක් විය හැකිය. ලලිත් මේ ඉන්දීය ආක්‍රමණයට උරණ වූ අතර ඉන්දියාව සමඟ රජය වෙනුවෙන් සාකච්ඡා කළ ජේ.ආර්. රොනී සහ ගාමිණී කෙරේ අමනාප විය. ඉන්දියාවට ලාංකේය යුද්ධය වැඩි වර්ධනය වන්නට ඉඩ හැර ඉන් තම කලාපීය බලය තහවුරු කරගැනීමේ අවශ්‍යතාව මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට මෙම කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියාදාමය කළ බව ඔහුගේ විශ්වාසය විය. පසුකාලීනව ජේ.ආර්, ගාමිණී සහ රොනී ඌරාගේ මාළු ඌරාගේ පිටේ තියා කපන්නාක් මෙන් ඉන්දීය සාම සාධක හමුදා මෙරටට ගෙන්වා ඔවුන් කොටිත් එක්කට සටනට යෙදවීය. මෙම ක්‍රියාවලීන් වලින් දුකට මෙන්ම කලකිරීමට පත්වූ ලලිත්ගේ ආරක්ෂක ඇමැති පදවිය ඒ වනවිට නමට පමණක් සීමාවී තිබුණි. සිංහල, ඉංග්‍රීසි, දෙමල, ජර්මන් සහ ප්‍රංශ යන භාෂා 5ම නිපුනයකු වූ ලලිත් ලෝකය පුරා ලංකාවේ නම රන්දන්නට සමත්කම් පෑයේය. විටින් විට රටට එරෙහිව යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වෙද්දී ජාත්‍යන්තරයේ ලක්දෙරණේ කීර්ති නාමය සුරැකීමට ලලිත් නොපසුබටව ඉදිරිපත්විය. ලලිත් ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමට එජාප රජයෙන් විරුද්ධ වූ කීප දෙනා අතර ප්‍රමුඛස්ථානයක් ගත්තේ එය රටේ ප්‍රගතියට තර්ජනයකැයි සිතමිනි. යුදයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ.ය කොටු කළ ලලිත්ගේ නොසැලෙන විශ්වාසය වූයේ පැවැති ත්‍රස්තවාදයටත්, බෙදුම්වාදයටත් ඇති එකම විසඳුම දේශපාලනික විසඳුමක් යන අදහසයි.

1987 අගෝස්තු 18දා පාර්ලිමේන්තුවේ පැවැති ආණ්ඩු පක්ෂ පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම් රැස්වීමේදී ජනපති ජේ.ආර්. ඇතුළු මැති ඇමැතිවරු ඉලක්ක කරගනිමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ක්‍රියාකාරීන් විසින් බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල විය. මෙම ප්‍රහාරයෙන් බරපතල තුවාල ලැබූ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතා වාසනාවකට මෙන් දිවි ගලවා ගත්තේය.

ලලිත්, ශ්‍රීමනී සහ ශරලා

1988 උදා වීමත් සමඟ ජවිපෙ භීෂණය උග්‍ර විය. ජාතික ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා ලෙස මෙම තත්ත්වය ගොඩින් විසඳා ගැනීමට ලලිත් යත්න දැරීය. ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර සහ උපතිස්ස ගමනායක සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළු වී ප්‍රශ්නය විසඳ ගැනීමට ලලිත් ගත් ක්‍රියාමාර්ග සියල්ල ව්‍යර්ථ විය. ඒ සමඟම 1988 ජනාධිපතිවරණ සටන ඇරැඹිණ, ලලිත් රට පුරා යමින් අගමැති රණසිංහ ප්‍රේමදාසයන් ජනාධිපති කිරීමට මහත් පරිශ්‍රමයක් ගත්තේය. ඒ පරිශ්‍රමය තුල අනාගත ප්‍රේමදාස රජයක අග්‍රාමාත්‍යධුරය ගැන අදහසක් ගැබ්ව තිබුණු බව නොරහසකි. ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම හා රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සම්බන්ධව ලලිත්ට සමාන මතයක් දැරූ ප්‍රේමදාස ජනපතිවරණ සටන මුලදී සිරිමාවෝ මැතිණියට වඩා පසු පස අඩියක සිටියද ලලිත්, ගාමිණී වැනි අද්විතීය නායකයන්ගේ සහය සමඟ ජනාධිපතිධුරයට තේරී පත්විය.  ඒත් සමගම පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරි අතර ලලිත් පළමුවරට සමානුපාතික ඡන්ද ක්‍රමය හරහා 1989දී කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයෙන් තරඟ වැදුණි. එහිදී මනාප ඡන්ද 235,447ක් ලබමින් දිවයිනේ පළමු ස්ථානය ලබාගත්තේය. මැතිවරණය ආසන 125ක් සමඟ ජයගත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අගමැතිවරයා විය යුතුව තිබුණේ ලලිත් හෝ ගාමිණී යන දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකි. නමුත් ප්‍රේමදාස මේ දෙදෙනා තමන්ට මතුයම් දිනෙක තර්ජනයක් වේ යැයි තුබූ බිය නිසාත්, සිරිසේන කුරේ, ඒ.ඩී. රණසිංහ වැනි හෙංචයියන්ගේ කේලාම් නිසාත් බෙහෙවින් විශ්වසනීය ඩී.බී.විජේතුංග මහතා අගමැතිධුරයට තෝරා පත් කරගන්නා ලදි. එවක ලලිත් සහ ගාමිණී අතර අගමැතිධුරයට තුබූ පොරයත් තරඟකාරීත්වයත් ප්‍රේමදාසට මෙම තීරණය ක්‍රියාත්මක කිරීමට අස්වැසිල්ලක් විය. එම මහ මැතිවරණයේ එජාපයෙන් වැඩිම මනාප ප්‍රතිශතය ලත් ගාමිණී සහ වැඩිම මනාප ලත් ලලිත් අතුරින් පාර්ලිමේන්තු ඡන්දයකින් අගමැති තෝරා ගත යුතුව තිබුණද ප්‍රේමදාස තමන්ගේ හිතූ මනාපෙට ඩී.බී. අගමැති කළේ මේ යුග පුරුෂයන් දෙදෙනාගේම කලකිරීමට පත් කරමිනි. රටට වැඩ ගත යුතුව තුබූ මිනිසුන් පැත්තකට තබා බල ලෝභය නිසා රට ආපස්සට ගැනීමේ පාපකර්මයට පොදුජන ජනපති ප්‍රේමදාස මුල පිරුවේ එලෙසය. ඒ අනුව 1989 එජාප රජයේ කෘෂිකර්ම, ආහාර හා සමූපකාර ඇමැතිධුරයට ලලිත් පත්කෙරුණේ ඔහුව රටේ පාලන කේන්ද්‍රයෙන් තරමක් ඈත් කිරීමේ අදිටනින් බව පැහැදිලිය. කෙසේ වෙතත් ජනසවිය කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශය යටතේ තිබුණෙන් ලලිත්ට විශාල වගකීමක්ද පැවැරුණි. කෙසේ නමුත් කෙටි කලෙකින් ජනපති ප්‍රේමදාස කෙරේ ලලිත් තුල අමනාපයක් හටගත්තේ ඔහුගේ ඒකාධිපති ස්වරූපය නිසාත් ජේ.ආර්.ගෙන් දිස්වුණු බුද්ධිමත්කම ප්‍රේමදාසගෙන් දිස් නොවීමත් නිසාය.  කෙසේ නමුත් තම වගකීම නිවැරදිව ඉටු කරමින් ලලිත් කෘෂිකාර්මික විප්ලවයකට පිඹුරුපත් සැකසුවේ ස්වයංපෝෂණය සහ අපනයනය යන කරුණු දෙක පාදක කරගනිමිනි. “මහ බතට – යල කාසියට” යන මැයෙන් මහ කන්නට වී වගාවටත්, යල කන්නය ආර්ථික බෝග වගාවටත් යෙදවීමේ අදහස ඇතිව ලලිත් තම ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කළේය. එසේ කෘෂිකර්මය නගා සිටුවන ලලිත්ට රටේ සිදුවූ භීෂණය ගැන මහත් කලකිරීමක් තිබුණි, කැබිනට් අමාත්‍යවරයකු වුවද ඒ ගැන ක්‍රියා කිරීමට නොහැකි වීම ලලිත්ට කණස්සල්ලට හේතුවක් විය. 1990 මාර්තුවේදී සිදු වූ කැබිනට් සංශෝධනයට අනුව අධ්‍යාපන සහ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යධුරයට පත්කෙරිණ. දරුවන් රටේ වටිනාම සම්පතක් ලෙස සැලකූ ලලිත් අධ්‍යාපන ඇමැති ලෙස “සම කුසලතාවනට – සම අවස්ථා” යන උදෘතය යටතේ තම වගකීම් ක්‍රියාවට නැගීය. විශේෂයෙන්ම ගුරු ප්‍රශ්න සහ උසස්වීම් ක්‍රම විධිමත් කරමින් අධ්‍යාපනය ශක්තිමත් කිරීමට ලලිත් මූලිකව උනන්දු විය. පාසල් අධ්‍යාපන රටාව නවීකරණයටද මූලික වූ ලලිත් ගමේත් නගරයේත් පාසල් තුල තුබූ පරතරය දුරලීමට උත්සුක විය. තවද පාසල්වල සවස පන්ති ක්‍රමයක්ද ලලිත් හඳුන්වාදීමට මූලිකත්වය ගෙන ක්‍රියාකළේය. ප්‍රේමදාස කෙරේ තුබූ අකමැත්තත් තමන් මෙන්ම උගත් බුද්ධිමත් නායකයකු වූ ගාමිණී දිසානායකට සිදු වූ අසාධාරණයත්, ඒකාධිපතිපාලනයත් හේතුපාදක කරගනිමින් ලලිත්, ගාමිණී ඇතුළු එජාප මන්ත්‍රීන් 37ක් විසින් ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිතුමාට එරෙහිව දෝෂාභියෝගයක් ගෙන එනු ලැබීය. ඒ සමඟම ලලිත් සිය ඇමැති පදවියෙන් ඉල්ලා අස්විය.

විවිධ උපක්‍රම මගින් දෝෂාභියෝග උගුලෙන් ජයගත් ප්‍රේමදාස ලලිත් සහ ගාමිණී සමඟ වෛර බැඳගත් අතර ඔවුන් දෙපලත්, ජී.ඇම්. ප්‍රේමචන්ද්‍ර, ලක්ෂ්මන් සෙනෙවිරත්න, චන්ද්‍රා ගන්කන්ද, ප්‍රේමරත්න ගුණසේකර, සමරවීර වීරවන්නි, ආරියරත්න ජයතිලක සහ වින්සන්ට් පෙරේරා යන අට දෙනා එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් නෙරපනු ලැබීය. එහෙත් එජාපය හැර යෑමට මොවුන් අකැමැති වෙමින් විරෝධය පෑහ. කෙසේ නමුත් 1991 සැප්තැම්බරයේ නුගේගොඩදී මෙම එජාපයෙන් නෙරපූ මන්ත්‍රීන් අට දෙනා එක්ව පැවැත්වූ ජනරැළියට ලක්ෂ හතරහමාරකට අධික වාර්තාගත ජනකායක් එක්කාසු වීමෙන් ඔවුන්ට තිබූ අපරිමිත ජනතා බලය ඔප්පු විය.  ලලිත්ගේ ජීවිතයේ දුක්බරම දිනය ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් නෙරපනු ලැබූ දිනය බව ඔහුගේ බිරිඳ ශ්‍රීමනී රංජිත් අමරකීර්ති පලිහපිටිය විසින් රචිත “නොනිමි මෙහෙවර” චරිතාපදානයට පවසා ඇත. එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඉවත්ව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එකතු වනවා වෙනුවට වෙනම විකල්ප දේශපාලන ප්‍රවාහයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණ ගාමිණී සමඟ ගොඩ නැගි අතර එය අද පක්ෂ මාරු කරන ප්‍රතිපත්තියක් නැති දේශපාලනඥයන්ට කදිම උදාහරණයකි. 1993දී ප්‍ර.එ.ජා.පෙ. නායකයා ලෙස තෝරා ගැනුණු ලලිත්ගේ තේමා පාඨය වූයේ වරෙක ගිරාඳුරුකෝට්ටේ සංචාරයකදී තරුණයකු විසින් ඇඳි බැනරයේ වූ “ඔබ ඇති තැන – නැත බිය සැක” යන වැකියයි. 1993 මැයි මාසයට නියමිත බස්නාහිර පළාත් සභා මැතිවරණයේ ප්‍රේමදාස ප්‍රමුඛ අලිත් එක්ක සටනට ලලිත් සූදානම් වූයේ ගාමිණී සහ ජී.ඇම්. එකතුව සාදාගත් “රාජලියා” ලාංඡනය හරහාය. වරෙක එක්සත් ජාතික පක්ෂයට තම පූර්ණ සහය දැක්වූ උගතුන් බුද්ධිමතුන් රැසක් ඒ වනවිට ලලිත්, ගාමිණී ඇතුළු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණ වටා එකතුව සිටියහ. රට ලෝකය ගැන මහත්වූ දැනුමකින් හෙබි ලලිත්ට රට සංවර්ධනයට හැම අතෙකින්ම දර්ශනයක් පැවැතිණි. රටේ ප්‍රවාහනය සහ මහාමාර්ග නිසි ලෙස ගොඩ නැගීම හරහා රටේ අර්ථික සහ සංවර්ධන ප්‍රශ්න රැසක් නිම කළ හැකැයි ඔහු විශ්වාස කළේය. ඒ අනුව පළාත් සභා මතිවරණයට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණ බොහෝ විස්තරාත්මක ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයක් සමඟ ඉදිරිපත් විය. එහිදී ලලිත් සඳහන් කර තිබුනේ “රජය අලියා සලකුණ ඔවුන්ගේ ප්‍රාණ ඇපකරුවකු බවට පත් කරගෙන ඇතත් එම සංකේතයේ සම්ප්‍රදායයන් ඔවුන් වෙත නොමැත. ඔවුන් එම උතුම් ගුණය කෙළෙසා ඇත” යන්නයි.

ප්‍රඑජාපෙ නායක මෙන්ම බස්නාහිර පළාත් මහ ඇමැතිධුර අපේක්ෂක ලෙස 1993 අප්‍රේල් 23දා කිරුළපනදී ජනරැළියක් අමතමින් සිටියදී රාත්‍රී 9ට මත්තෙන් නාඳුනන පිස්තෝලකරුවකුගේ වෙඩි පහර දෙකක් ලලිත්ගේ සිරුරට ඇතුළු විය. “මට වෙඩි වැදුනා” යයි කෑ මොර දෙමින් බිමට වැටි ලලිත් කොළඹ ජාතික රෝහලට ගෙන යෑමෙන් පසුව රාත්‍රී 11.05ට පමණ තම බිරිඳ ශ්‍රීමනීගෙන්, දියණිය ශරලාගෙන් මෙන්ම ඔහු මහත්සේ ආදරය කළ ඔහුටද පෙරළා ආදරය කළ ලක් දෙරණෙන් සහ ලාංකේය ජනතාවගෙන් සදහටම සමුගත්තේය.

රටක් වටින නායකයකු එලෙස අපට සමු දෙන ලදි. ඔහුව ඝාතනය කළේ ප්‍රේමදාස යැයි ඇතැමුන් කියති නමුත් එම ඝාතනය කරන ලද්දේ කුරිරු කොටි ත්‍රස්තවාදීන් යැයි මට හැඟේ. ලලිත් එදා නොමළේ නම් අද ශ්‍රී ලංකාව සුරපුරයක් වන්නට තිබුණි, චන්ද්‍රිකා ජනාධිපති තබා බස්නාහිර මහ ඇමැතිවත් නොවන්නට තිබුණි. එහෙත් අපේ යම්කිසි කරුමකයට මගේ තක්සේරුව අනුව රටේ නිදහසින් පසු බිහිවූ රටේ කිසිඳු රාජ්‍ය නායකයකු ඉටු නොකළ ආකාරයේ මෙහෙයක් මෙරටට ඉටු කළ ලලිත්, ගාමිණී යන යුගපුරුෂයන් දෙදෙනාම රටට අවැසිම විටෙක කොටි ත්‍රස්තයන් විසින් ඝාතනය කරන ලද්දේ ඔවුන්ට කිසිදා රාජ්‍ය නායකත්වය නොලැබීමට වග බලා ගනිමිනි. අද රුදුරු කොටි ත්‍රස්තවාදය නිමවීමට අප සතුටු විය යුතු වුවත් අප සංවර්ධනයට හුඟාක් ඈතින් සිටීම ලලිත් ඇතුලත්මුදලි වැන්නන්ගේ අඩුව මොනවට පැහැදිලි කරයි.

ඔහුගේ සොහොනේ ඔහු මිය යෑමට කලකට පෙර කරන ලද ඉල්ලීමක් අනුව ලියැවී ඇත්තේ මෙසේය

මෙහි නිදන මිනිසා මිනිසුනට අසීමිත ලෙස ආදරය කළේය.
මිනිස්සු ඔහුට බෙහෙවින් ආදරය කළහ.

ජීවතුන් අතර නැතත් රටට අපරිමිත සේවයක් කළ ලලිත් විලියම් ඇතුලත්මුදලි මැතිඳුන්ට සදාහරිත අපි, සුබ 73වන උපන්දිනක් පතන්නේ, ඔබ වැනි විරුවකු ඉක්මනින් රටට පහළ වේවා යන පරම පිවිතුරු හැඟීමෙනි.

ඔබට නිවන් සුව….!!!

හෙට්ටිගේ ඇන්. පෙරේරා, 2009 ඉල්

H Niles Perera©, November 2009

Advertisements

ගම අවුලඥ්ඥං. . .හබ පටලඥ්ඥං. . .

Hudson Samarasinghe

හඩ්සන් සමරසිංහ

Click here to get Sinhala Unicode

කොළඹ හතේ මහ ගෑණු MLTRට උඩ පැන්නාට වඩා උඩ පනිමින් මා රසවිඳින ගීත ගොන්නෙන් මුල් තැන ගත් ගීතයක හිමිකරු ලයනල් රන්වල මහතාය.එතුමාගේ ගීතයකට මෙසේ කිරීමට සිදුවීම ගැන මා බෙහෙවින් කණගාටු වන අතර ඇරත් මේ වගේ ගොනෙකු ගැන එය නැවත් ප්‍රබන්ධ කිරීමට සිදුවීම ගැනද කණගාටු වෙමි.ගීතය මෙසේ වෙයි.

ගම අවුලඥ්ඥං

හබ පටලඥ්ඥං

ගිණිගෙඩි දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං //

වැලි වල පාටට ඇඳගෙන ඒන්නේ. ..

රජාගේ වැඩකට මුලටම ඉන්නේ. . .

රජාගේ වැඩකට මුලටම ඉන්නේ. . .

එස් එල් බී සී පෙරමුණ ගන්නේ. ..

කට වට කර වැට කොහොම බඳින්නේ. . .

කට වට කර වැට කොහොම බඳින්නේ. . .

දොමිකිට කිට දොම් දොම් //

ගම අවුලඥ්ඥං

හබ පටලඥ්ඥං

ගිණිගෙඩි දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං //

සුදු සරමක් සේදීම. ..

කරමින් සැමදා උදේම. ..

සතුටකි නුඹට කදීම. ..

අපේ හඩ්ඩෝ. . .හෙහෙහෙහේ අපේ හඩ්ඩෝ. ..

ගම අවුලඥ්ඥං

හබ පටලඥ්ඥං

ගිණිගෙඩි දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං //

වැලි වල පාටට ඇඳගෙන ඒන්නේ. ..

රජාගේ වැඩකට මුලටම ඉන්නේ. . .

රජාගේ වැඩකට මුලටම ඉන්නේ. . .

එස් එල් බී සී පෙරමුණ ගන්නේ. ..

කට වට කර වැට කොහොම බඳින්නේ. . .

කට වට කර වැට කොහොම බඳින්නේ. . .

දොමිකිට කිට දොම් දොම් //

හුණු පත්තර කියවීම. ..

රජාට කඩේම යෑම. ..

විපක්සෙ අල්ලං කෑම. ..

නවතීදෝ. . .හෙහෙහෙහේ නවතීදෝ. ..

ගම අවුලඥ්ඥං

හබ පටලඥ්ඥං

ගිණිගෙඩි දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං දෙඥ්ඥං //

දොමිකිට කිට දොම් දොම් //

ඔහු මේ ලඟදීම කල ප්‍රකාශය නම් ඉතාමත්ම දරුණු පහර එල්ල කිරීමකි.ඒ මුලටම නැතත් යුද්ධය සම්බන්ධ මහ රජතුමගේ බැනර් වල මහ රජතුමාට සහ එතුමාගේ සහෝදරයාට පසුතිබුනු ගාම්භීර මුහුනට හෙවත් සරත් ෆොන්සේකා මහතාටය.ඔහු පැවසුවේ ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාව නන්දිකඩාල් පහර දෙන විට සරත් ෆොන්සේකා මහතා සිටියේ චීනයේ බවය.ඔහු එතුමාගෙන් විමසුවේ “සරත් මහත්තයෝ,ඔබතුමා චීනයට ගියේ චීනයේ ටෙරාකොටා ආමි ලෙස ප්‍රසිද්ධ මැටි පිළිම හමුදාවට අණ දෙන්නද?” යන්නයි.ඡන්දය දිනීමට හැකි පමණ විකිනූ යුද්ධය දිනීමට ප්‍රධාන වූවන් අතරේ සිටි මෙවැන්නෙකුට මෙසේ නිගරු කිරීම සුදුසුද යන්න පාඨක ඔබට බාරය.

 

 

තවත් වරක් මොහු ප්‍රකාශ කලේ හිටපු ජනරාල් වරයාගේ එක්සත් ජනපද සංචාරය සම්බන්ධවය.ඔහු පැවසුවේ එතුමා එහි ගොස් ග්‍රීන් කාඩ් ගැනීමේදී ඇමරිකාවට පක්ෂව සින්දු කියන්න වූ බවය.ඔහු සඳහන් නොකලද ආරක්ෂක ලේකම්තුමාද එහි ගියේ එම සින්දුවම කීමටය.තවද ඔහු අවසන නිර්ලජ්ජිතව පැවසුවේ තමා එම කරුණු දැන සිටින්නේ තමාද මින්පෙර ග්‍රීන් කාඩ් ලබාගෙන ඇති නිසාවෙන් බවයි.එසේම ඔහු ප්‍රකාශ කලේ ත්‍රස්තවාදීන්ට විරුද්ධව එල්ල කල සෑම උන්ඩයකින්ම මුදලක් සරත් ෆොන්සේකා මහතා ලබාගත් බවය.හඩ්සන් සමරසිංහ මහතා කලක් එක්සත් ජාතික පාක්ශිකයෙකි.දැන් ඔහු සන්ධානයේය.සිටි fm හි රට යන අතට සැමදා අමතන්නේ එකම පිරිසකි.සමහරවිට ඒ දේශප්‍රේමියෝ විය යුතුය.සිටි fm එකට කතාකොට ආණ්ඩුවේ ගුණ නොපවසන බැවින් අපට උරුම කොළඹ නගරයේ ගොඩගසා තිබූ පිදුරුය.දිනක් පුවත් පතක රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට සුබ පතා තිබූ හිමිනමකට මොහු ප්‍රාර්ථනා කලේ අවීචි මහා නරකාදියට යන ලෙසය.එසේත් නැත්නම් අවීචි මහා නරකාදියට යා යුතු බවය.මෙම මාධ්‍යකරණය පිලිබඳ තීරණය ඔබ සතුය.

 

 

– රචින්ත ජයවර්ධන,2009 ඉල් –
Rachintha Jayawardhana©,November 2009

ගුරුදා විග්‍රහය – Guruda Wigrahaya

ලංකාදීපයේ ගුරුදා විග්‍රහය හරහා සරත් ෆොන්සේකා යන මැයෙන් උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දු 2009 නොවැම්බර් 19 ඉදිරිපත් කළ කදිම ලියමන කියවන්න.

පිටු අංක 4 බලන්න.

A fantastic article composed by Upul Joseph Fernando for the Guruda Wigrahaya on Lankadeepa of 19th Nov. 2009.

Read page number 4.

Click the link to read it

http://epaper.lankadeepa.lk/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=599

2009 නොවැම්බර් 18 දා ලංකාදීපයට වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ කථිකාචාර්ය අමින්ද මෙත්සිල පෙරේරා මහතා ලියූ ලියමනත් කියවන්න. එය 4 වැනි පිටෙහි දැකගත හැකිය.

The article composed by Mr. Aminda Methsila Perera, lecturer of the Wayamba University on Lankadeepa, 18th November 2009, is also available for reading. The intriguing article could be read on page 4 of the paper.

Click here to read article

http://epaper.lankadeepa.lk/index.php?option=com_blog_calendar&year=2009&month=11&day=18&modid=71

General Sarath Fonseka’s Resignation Letter…

General Sarath Fonseka, the Chief of Defence Staff of Sri Lanka, is the first 4 star general of modern day Sri Lankan war history. Being the pioneer soldier of the Sri Lankan forces that crushed the LTTE during the Eelam War IV he has over 3 decades of experience in the art of warfare and has survived two deadly attacks. This coveted war hero was described as the greatest Army commander in the world by India’s National Security Advisor M.K. Narayanan.

Gen. Sarath Fonseka

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

His Excellency the President
Through the Secretary, Ministry of Defence,
Public Security, Law and Order
Presidential Secretariat
COLOMBO 12th November 2009
Your Excellency

REQUEST TO RETIRE FROM THE REGULAR FORCE OF THE SRI LANKA ARMY

1. I, General G S C Fonseka RWP RSP VSV USP rcds psc presently serving as the Chief of Defence Staff, was enlisted to the Ceylon Army on 05th Feb 1970 and was commissioned on the 01st June 1971. On the 6th Dec 2005 due to the trust and confidence placed on me, Your Excellency was kind enough to promote me to the rank of Lieutenant General and appoint me as the Commander of the Sri Lanka Army in an era when the Country was embroiled with the menace of terrorism and was in a stalemate state after having toiled for a solution politically or otherwise for over 25 years without a success.

2. During my command of 3 years and 7 months, the Sri Lanka Army managed to eradicate the terrorist movement having apprehended an unbelievable stock of arms and munitions and decisively defeating the LTTE and its murderous leadership which Your Excellency is obviously aware of. I would not be exaggerating to state that I was instrumental in leading the Army to this historic victory, of course with Your Excellency’s political support, which helped to materialize this heroic action. Though the field commanders, men and all members of the Army worked towards this common goal, it is with my vision, command and leadership that this yeomen task was achieved. I was determined to achieve this victory as I wanted to ensure that there is permanent peace and security for the future generation of the motherland.

3. I do appreciate the fact that the Country and Your Excellency did recognize my services which led to me being promoted to the first ever serving four star general to command the Army, nevertheless the courses of action which initiated subsequently greatly depressed me which I have enumerated in the Annex hereto.

4. Considering the facts mentioned in the Annex and more which I am privy to withhold, I am compelled to believe that Your Excellency and the Government has lost your trust and faith bestowed upon me for reasons only known to Your Excellency. Hence as the senior most serving military officer in the Country with 40 years of service, such a situation does not warrant a continuation of my duties any longer, thereby I have the honour to request that I be permitted to retire from the Regular Force of the Army with effect from 01st December 2009.

5. Furthermore I have the honour to request that on retirement Your Excellency would be kind enough to grant me sufficient security which includes trained combat soldiers, a suitable vehicle with sufficient protection (Bullet proof), escort vehicles and dummy vehicles for my conveyances due to the fact that I am considered as one of the highest priority targets by the LTTE, which they are yet capable of achieving. Also, I wish to bring to Your Excellency’s kind notice that over 100 men, six escort vehicles and a bullet proof vehicle have been placed at the convenience of the former Commander of the Navy who recently retired. Your Excellency, I do further request that a suitable protected government resident be made available for me to live in. Also it is requested that approval be granted for me to continue occupation of the present official residence of the Commander of the Army – “The General’s House” in Bahudhaloka Mawatha until I am provided with a suitable married quarter. I presume that such arrangements would be made available to me, considering the threat factor I am facing, which Your Excellency is well aware of.

6. I would also wish to quote an example in the case of the former Indian Chief of Army Staff General A S Vadiya, instrumental in leading the Indian Army in Operation Blue Star against the Sheiks at the Golden Temple, Amristar in 1984, was assassinated whilst on retirement in 1986 purely in revenge of his victories achieved. I do not wish to experience a similar incident as I have already sustained serious injuries after the attempt on my life by a suicide cadre of the LTTE, in spite of I being injured twice previously during military operations. Though during the operations I conducted myself in a daring manner disregarding threats to my life, on conclusion of the war I have absolutely no intention to endanger my life. Thereby, I am compelled to entrust you with my security which is requested for life.

7. Furthermore, I would like to emphasis on a statement made by me during my tenure as the Commander of the Army. In that, I mentioned my dislike to be in command forever and also I would ensure that my successor would not be burdened with the task of fighting the same war, which I abided with. Hence, as I have already overstayed my retirement date by 4 years, I wish to proceed on retirement without further delays.

8. Forwarded for Your Excellency’s kind consideration please.

I have the honour to be

Your Excellency’s
Obedient Servant
G S C FONSEKA RWP RSP VSV USP rcds psc
General
Chief of Defence Staff

ANNEXURE

Here is the full text of the 17-point annexure that accompanied Gen. Sarath Fonseka’s letter to President Mahinda Rajapaksa, seeking to retire. It is different from the version seen and agreed to by opposition parties:

ANNEX ‘A’ TO
LETTER CDS/1
DATED
12h NOVEMBER 2009

FACTORS AFFECTING MY RETIREMENT FROM THE REGULAR FORCE OF THE ARMY

1. Various agencies misleading Your Excellency by stating a possible coup immediately after the victory over the LTTE which obviously led to a change of command in spite of my request to be in command until the Army celebrated its 60th Anniversary. This fear psychosis of a coup is well known among the defence circle.

2. Appointing an officer pending a disciplinary inquiry who performed duties only as a holding formation commander in the final battle as my successor, disregarding my recommendations to appoint Major General G A Chandrasiri as the Commander of the Army who was the then Chief of Staff and an officer with an exemplary service as the Security Forces Commander in Jaffna for over 3 years. This has already led to a deterioration of the high standards I was capable of introducing to the Army, to my bitter disappointment.

3. Appointing me as the Chief of Defence Staff, though a senior appointment to that of a service commander, with basically no authority, except for mere coordinating responsibilities in a manner which mislead the general public of the country and most members of the Armed Forces. In that the Secretary Defence pushing me to vacate the post of the Commander in just two weeks after the victory and Your Excellency insisting me to hand over duties in less than two months depriving me of my moral obligations in revamping the welfare and providing a sound administration to the men who fought a gallant battle. Due to this action you also denied me of my desire to streamline the career planning of Common Stream Officers whom I wanted to ensure that they are given with career prospects of becoming experts/specialist in their fields.

4. Further, prior to my appointment I was misled on the authority vested with the CDS. I was made to understand that the appointment carried more command responsibilities and authority than earlier over all three services, but subsequent to my appointment a letter by the Strategic Affairs Adviser to the Secretary Defence indicated that my appointment was purely to coordinate the services and not that of overall operational command. The letter is attached herewith for Your Excellency’s information. Such actions clearly defines Your Excellency’s and the Governments unwillingness to grant me with command responsibilities which leads to believe in a strong mistrust in me, which is most depressing after all what was performed by me to achieve war victory.

5. During a subsequent Service Commanders Meeting, the Secretary Defence was bold enough to state an unethical and uncalled statement by mentioning that “if operational control of all three services is granted to the CDS it would be very dangerous”, which indeed was a loss of face to me in the presences of subordinate services commanders.

6. Your Excellency, you too made a statement at the very first security council soon after the 18th of May 09 when the battled was declared over, to the extent that “a strong public opinion is in the making to say that the Country is in possession of a too powerful army, which will lead Sri Lanka to another State like that of Myanmar”. It was surprising to hear such a comment from Your Excellency in spite of your repeated praise and boast of the war victory brought about by the same Army. I personally felt that Your Excellency has commenced mistrusting your own loyal Army which attained the unimaginable victory just a week ago. You again repeated the same statement even after I handed over the command. Over these comments I felt disgusted as these comments indirectly insulted those who made the supreme sacrifice during the war victory.

7. The present Army Commander immediately on assuming duties commenced transferring senior officers who immensely contributed to the war effort during my command tenure including those junior officers working with my wife at the Seva Vanitha Army Branch which was involved in looking after the welfare of the troops, was clearly to challenge the loyalty of officers and most discouraging to the officer corps of the Army, with a wrong signal being transmitted on my authority.

8. Your Excellency, I wish to remind you that whilst the Eelam War IV was being fought I repeatedly requested to increase the compensation paid to those Next of Kin of the officers and men killed in action from Rs.150,000.00 which was the amount sanctioned in year 1985, to Rs.500,000.00 as the approved amount is grossly insufficient in the present context. This request was not considered favourably thereby I feel extremely guilty that the Army and the Government at large has not looked into the welfare of those who paid the supreme sacrifice.

9. With a pain of mind it was noted that the same Army which gained victory for the Nation was suspected of staging a coup and thereby alerting the Government of India once again on the 15th of October 2009, unnecessarily placing the Indian Troops on high alert. This action did tarnish the image and reputation gained by the Sri Lanka Army as a competent and professional organization who was capable of defeating a terrorist group after the Malayan Emergency, in the eyes of the World. This suspicion would have been due to the loyalty of the Sri Lanka Army towards me as its past Commander who led the Army to the historic victory.

10. During my absences from the Country (23 Oct 2009 to 5 Nov 2009) being on overseas leave, the Army Headquarters was bold enough to change the security personnel deployed at the AHQ Main Entrance and the Ministry of Defence emphasizing the withdrawal of the Sinha Regiment troops who were attached to me, as you are aware is my parent regiment and supplementing them with other regimental personnel. The Sinha Regiment troops were good enough to provide security to the Ministry of Defence for 4 years and it is surprising to note how the combat efficiency of the said troops supposed to have dropped overnight as per Secretary Defence’s opinion.

Further the Sinha Regiment troops numbering a mere 4, non combatants, deployed for vehicle checking duties at the AHQ Main Entrance, were replaced by 14 armed Armoured Corps personnel, whilst a further two platoons were brought in to prevent the 4 non combat Sinha Regiment personnel performing duties, creating a mockery to the general public. This clearly indicates a questionable loyalty of troops good enough for duties for over four years purely due to the fact that the troops were from my Regiment. This also indirectly reflects mistrust on me or an indication that the persons concern wish to keep a tab on my movements and visitors to my HQ/residence which is a clear display of suspicion created on me.

11. Further on instructions of the Secretary Defence, troops from the Gajaba Regiment was brought in to the MOD complex to remove the Sinha Regiment troops which indicated the creation of divided loyalty within the Army and reasons to believe that the Army now being politicized. This is being encouraged by the Army Commander too who thinks that the Armoured Corp troops should over power Sinha Regiment troops again in the Army HQ complex which includes my office and residence.

12. Instigating malicious and detrimental news items and rumors by interested parties including several senior government politicians which led to identify me as a traitor in spite of my personal contribution of the government to change the history of our country.

13. It is with pain of mind that I note that the ordinary Army which I toiled to transform into a highly professional outfit is now losing its way. Increased desertions, lack of enthusiasm to enlist (A drop in enlistment rate by 50% is recorded), disciplinary problems on advocating divided commands indicates an unprofessional organization in the offing. During the last two months the members deserted are higher than the recruitment.

14. Resettlement process of the IDPs was also a point of concern. The IDPs are resettled in an ad hoc manner without proper infrastructure facilities to the dismay of most inmates. The Government has resorted to this course of action merely refusing to incur an additional expense for the betterment of the IDPs. This is indeed a short term remedy to get rid of the IDP issue. I strongly advocated that the resettlement should commence only after proper demining, providing necessary infrastructure facilities and on confirming of the identity of any infiltrated terrorists, thereby ensuring 100% safety and security to the younger generations among IDPs.

15. The conditions in the IDP centers is also a point of great concern to me. Thousands of valiant soldiers including members of the Navy, Air Force, Police and the Civil Defence Force sacrificed their valuable lives to liberate these unfortunate civilians from the brutality and tyranny of the LTTE in order that they could live in an environment of freedom and democracy. Yet, today many of them are continuing to live in appalling conditions due to the lack of proper planning and the reluctance to incur expenditure on the part of the Government.

16. The troop requirement for the resettlement is grossly insufficient and cannot sustain the demanding needs in the resettled areas, thus placing the innocent people in turmoil. Your Excellency’s government is yet to win the peace in spite of the fact that the Army under my leadership won the war. There is no clear policy to ensure the security of the Tamil people thereby leaving room to ruin the victory attained, paving the way for yet another uprising in the future due to lack of security arrangements in the resettled areas.

17. Sri Lanka Army ensured the safe custody of approximately 10,000 surrendered LTTE cadres. But it is regrettably noted that so far no constructive action has been taken to methodically rehabilitate them in order to ensure that they get back to the society as properly rehabilitated law abiding citizens.

අයිසන්හවර් සහ අපේ කුහකකම…

Click here to get Sinhala Unicode.

පසුගිය සති කිහිපය පුරා රටේ දේශපාලන වටපිටාව උණුසුම් වනු අප සැමටම දැකගන්නට ලැබුණි. ඉදිරි දින කිහිපයේදීත් අපට දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ විවිධ ආන්දෝලනාත්මක සිදුවීම් රාශියක් නිසැකවම අපේක්ෂා කළ හැක. ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ඉල්ලා අස්වීමත් සමඟ රට පුරා ඔහුට පක්ෂවත්, ඔහුට විරුද්ධවත් විවිධ බලවේග නිර්මාණය වෙමින් පවතී. ආණ්ඩුවට පක්ෂ ඇතැමුන් සරත් ෆොන්සේකා දේශපාලනයට ඒම වැළැක්වීමට වෙර දරති, විපක්ෂයේ උදවිය සරත් ෆොන්සේකා සෙන්පතිඳුන්ගේ දේශපාලන ආගමනය අපේක්ෂා කරති. ඇතැමෙක් ඔහු දේශපාලනයට ඒම අත්‍යවශ්‍ය යැයි කියද්දී තවෙකෙක් ඔහුට දේශපාලනය අකැප බව තර්ක කරති.

ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා යනු අද්විතීය ශ්‍රී ලාංකිකයකු බව පක්ෂ පාට භේදයෙන් තොරව අප සැවොම පිළිගත යුතුය. එසේම හෙතෙම බුද්ධිමතකු බවද අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. වසර ගණනාවක් මුළුල්ලේ රටට වින කළ කොටි ත්‍රස්තවාදය නැති කිරීමේ හමුදා ක්‍රියාමාර්ගවලට නායකත්වය දුන්නේ එම බුද්ධිමත්කම නිසාමය. 59 හැවිරිදී ජෙනරාල් ෆොන්සේකා ළදරුවකු නොවේ. ඔහු උගුලකට හසු වන්නට යනවායැයි නන් දොඩවන ඇත්තන්  කරන්නේ තම දේශපාලන නායකත්වයට කඩේ යන අතරම ජෙනරාල් ෆොන්සේකාටත් අපහාස කිරීමය. එතුමාගේ අදහස් උදහස් මතවාද මෙන්ම දර්ශනය මත පදනම්ව තමන්ට කැමැති දේශපාලන ප්‍රවාහයක් තෝරා ගැනීමේ නිදහස ඔහුට ඇත. එය ඔහුගේ අයිතිවාසිකමකි. ඊට බාධා කිරීම, තර්ජනය කිරීම, භික්ෂුවකට නොහොබිනා ලෙස සංඝ ආඥා නිකුතු කරන බවට භික්ෂූන් නොව චීවරධාරී මහත්වරුන් මෙන් හැසිරෙමෙන් තර්ජනය කිරීම පිළිකුල් සහගතය. බුදුන් වහන්සේගෙ උතුම් ධර්මයේ පුද්ගල නිදහස මැනැවින් අගයයි, එහෙව් ශ්‍රේෂ්ඨ ධර්මයක හාමුදුරුවරුන් මෙවැනි ප්‍රකාශ කිරීම කම්පා එළවන සුළුය. වෙසෙසින්ම පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂ අපේක්ෂක රනිල් වික්‍රමසිංහ දිනවීම සඳහා කැපවී ක්‍රියා කළ උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන් අද මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් (කඩේ යනවා යන වචනය භාවිත නොකරමී) සරත් ෆොන්සේකාගේ දේශපාලන අදහස් උදහස් වලට වල කැපීම පුදුම එලවන සුළුය. මෙයින් පෙනී යන්නේ එක්සත් ජන්තා නිදහස් සන්ධානය සහ එහි පාර්ශවකරුවන් සියල්ලම පාහේ සරත් ෆොන්සේකා දේශපාලනයට ඒ යැයි බියෙන් ඇලලී ගොස් ඇති බවයි. සංඝ ආඥාවකින් බැරි නම් කුමන ක්‍රමයකින් හෝ ඔහු දේශපාලන කරළියට ඒම වැළැක්වීම රජයේත් එහි පාර්ශවකරුවන්ගේත් ඒකායන අරමුණයි. වෙසෙසින්ම දිනෙන් දින බංකොළොත් දේශපාලන පක්ෂයක් බවට පත්වෙමින් තිබෙන ජාතික නිදහස් පෙරමුණ වැන්නවුන් ඉදිරි මහ මැතිවරණයකදී තම අසුන් රැකගැනීම සඳහා එජනිස ජනපතිවරයෙක් අවශ්‍ය බව දනිමින් සරත් ෆොන්සේකා ආගමනය වැළැක්වීමට වෙර දරති. තවත් සමහරුන් පූජනීය කැලණි විහාරය අසල බුදුන් වන්දනාවට පැමිණි ජෙනරාල්වරයාට හූ කියමින් යකා නටන්නේ ඔහු රටට කළ මෙහෙය අමතක කරමින්දැයි සිතේ. තමන්ගේ පැත්තේ ඉද්දී මහ ඉහළින් සලකමින් සැබෑ දේශප්‍රේමියකු ලෙස පිලිගත්තද තමාට තරමක් හෝ විරුද්ධ වුවහොත් ඔහු දේශද්‍රෝහියකු ලෙස මවා පෑමට මේ රජය නින්දිත උත්සහයක නිරත වේ. රටට ආදරේ සියල්ලන්ම දේශප්‍රේමීන්ය. තමන්ගේ දේශපාලන පක්ෂය, මතවාදය, දර්ශනය කෙසේ වෙතත් රටට ආදරේ නම් ඔහු හෝ ඇය දේශප්‍රේමියෙකි. යමෙක් සමාජවාදයෙන් රටේ ආර්ථිකය ගොඩ නැගිය හැකියැයි අවංකව විශ්වාස කරනවා ඇත, තවෙකෙක් වෙළඳපොල ආර්ථික ක්‍රමයකින් රට ගොඩ ගත හැකියැයි අවංකව සිතනවා ඇත, කවුරු හරි උනත් කවුරු වැරදි උනත් දෙදෙනාම රටට ආදරය කරන දේශප්‍රේමීන් බව අමතක නොකළ යුතුය.

තවත් උදවිය ගෙනෙන තර්කයක් නම් යුද ක්‍රියාන්විතය පුරාවට ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකාට දොස් නැගූ විපක්ෂය හා එකතු වීම වැරැදි සහගත බවයි. එසේ නම් එදා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට සුනාමි හොරා යැයි කී අය, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට රට ගොඩ නොගත හැකැයි කී අය, රනිල් විශිෂ්ඨ නායකයකු යැයි කියමින් එජාපයේ ගුණ වයපු අය, ෆෙඩරල් ක්‍රමයට හුරේ දැමූ අය, එල්ටීටීඊයේ සන්නද්ධ නායකයන්ව සිටි ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව යුද්ධ කළ අය අද එජනිස ආණ්ඩුවේ ඇමැතිකම් දැරීම, ජනාධිපතිතුමා තරම් ශ්‍රේෂ්ඨ නායකයකු නැතැයි කීම කෙතරම් යුක්ති සහගතද? එජාපයට සහ රනිල්ට එලව එලවා බැණීම කෙතරම් යුක්ති සහගතද? එදා රනිල්ටත් එජාපයටත් මඩ ගසමින් මහින්දව ජනාධිපති පුටුවේ වාඩි කරවූ උදවිය අද එජාපය දිනවීමට කටයුතු කිරීම කොපමණ යුක්ති සහගතද? මේවා සාමාන්‍ය සමාජ සම්මතයන් අනුව ගත් කළ පිළිකුල් සහගත වුවද මේ දේශපාලනයේ තවත් පැතිකඩකි. ඒ එක් එක් පුද්ගලයාගේ හැටිය. දේශපාලනයේදී සදාකාලික මිතුරනුත් හතුරනුත් නැතැයි යන්න ප්‍රසිද්ධ කියමනකි. වරෙක ජවිපෙ එක්ක ශ්‍රිලනිපය එකතු වීමට දැඩි ලෙස එරෙහි වූ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ජනපති පුටුවට ආයේ ජවිපෙ කරපිටිනි, වරෙක ජවිපෙට නොරිස්සූ මහින්දව ජනපති කළේ ඔවුන්ය. ඉතින් කන්න ඕනෑ වෙනකොට කබරගොයා තලගොයා කරගැනීම දුක්ඛදායකය. කොයි කවුරුන් මොනවා කීවද පක්ෂ භේදයෙන් තොරව ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකාගේ වීර්යය සැවොම අගය කළෝය. ඒ අතර එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයෝද විය. යුද ජයග්‍රහණයේදී සතුටු වූයේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ පාර්ශව කරුවන් පමණක්ද? නැත, එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්ද යුද ජයේදී සතුටු විය, පුලුවන් හැටියට යුද ජයට අතහිත දුන්හ. ඒ යථාර්තය පිළිගත යුතුය. මෙම බ්ලොග් අඩවිය හරහාද ඔවුන්ගේ එම සුරුවිරුකම් අගය කළේ සැබෑ ශ්‍රී ලාංකේය හැඟීමෙනි.  මෙරට තුල සරත් ෆොන්සේකාට ආදරය කරන කෘතවේදී එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ආධාරකරුවන්, ස්වාධීන පිරිස් මෙන්ම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ද ඇත. ඒ අතර ඔහු රටේ නායකත්වයට පිවිසෙනු දැකීමට කැමැත්තෝද අනන්තවත් ඇත. එහෙයින් එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් කළ දේශපාලනික ප්‍රකාශ අලලා ජෙනරාල් ෆොන්සේකා දේශපාලනයට නොපැමිණිය යුතු යැයි කීම කුහක ප්‍රකාශයකි, එය මහින්ද රාජපක්ෂ ආධාරකරුවන් ජනාධිපතිතුමාගේ අනාගතය ගැන සිතා කරන ප්‍රකාශයක් විනා අන් කිසිවක්වත් නොවේ.

අයිසන්හවර්

මෙය ලෝකයේ මීට පෙර සිදු නොවූ සිදුවීමක්ද නොවේ. ලෝක ඉතිහාසයේ විශාලතම සංග්‍රාමය ලෙස සැලකෙන්නේ දෙවැනි ලෝක යුද්ධයයි. එහිදී ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ මිත්‍ර පාක්ෂික හමුදාවලට නායකත්වය දුන්නේ ජෙනරාල් ඩ්වයිට් ඩී. අයිසන්හවර් මහතායි. සාර්ථකව මිත්‍ර පාක්ෂික හමුදා මෙහෙයවා ප්‍රංශය සහ ජර්මනිය අත්පත් කර ගනිමින් හිට්ලර්ගේ කෲර ග්‍රහණයෙන් ලෝකය මුදවා ගැනීමට මුල් වූයේ මෙම ඇමෙරිකානු යුද සෙනෙවියාය. දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමය පුරාවටම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ආණ්ඩු කළේ ඩිමොක්‍රැටික් පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරුන්ය. ඒ ෆ්‍රැන්ක්ලින් ඩී. රූසවෙල්ට් සහ හැරී ටෲමන් යන ජනාධිපතිවරු දෙදෙනාය. නමුත් ජෙනරාල් ඩ්වයිට් ඩී. අයිසන්හවර් මහතා දේශපාලන පොර පිටියට පිවිසෙන විට තෝරා ගත්තේ රිපබ්ලිකන් පක්ෂයයි. ඔහුගේ මතවාදයන් හා දර්ශනයන්ට එකඟ වූයේ රිපබ්ලිකන් පක්ෂය වූ නියාවෙන් එම පක්ෂය නියෝජනය කරමින් 1952 ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරණයට හෙතෙම තරඟ කරමින් ඩිමොක්‍රැටික් පක්ෂය පරදවමින් ජය ලැබූ අතර අඛණ්ඩව දුර කාල දෙකක් හෙතෙම ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිධුරය ඉසිලීය.

කොබ්බෑකඩුව සෙන්පතිඳුන්

එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලන සමයේ අභීතව රට වෙනුවෙන් සටන් කරමින් කොටින්ට ප්‍රබල ප්‍රහාර එල්ල කළ ලුතිනන් ජෙනරල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව 1994 ජනාධිපතිවරණයට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන් ඉදිරිපත් වීමට අදහස් කළ බව තතු දන්නෝ පවසති. එලෙසම පොදුජන එක්සත් පෙරමුණු පාලන සමයේ යුදපිටියේ සුරුවිරුකම් පෑ අද්විතීය සෙන්පතියකු වූ මේජර් ජෙනරාල් ජානක පෙරේරා දේශපාලනයට තෝරා ගත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය මිස ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නොවේ. එක් එක් පුද්ගලයාගේ දර්ශනය, මතවාදය වෙනස්ය, යමෙක් ආණ්ඩුවේ සේවකයකු වූ පමණටම ආණ්ඩුවේ පාක්ෂිකයකු නොවිය යුතුය. ඉහත කී සංග්‍රාමික සෙනෙවියන් සියල්ලම දේශපාලනික අන්තයෙන් තමන් සේවය කළ ආණ්ඩුව කැරවූ දේශපාලන පක්ෂයන්ට එරෙහි වුවත් රට ජාතිය වෙනුවෙන් කරන්නට තිබූ යුතුකම නොපැකිල ඉටු කළහ. ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා දේශපාලනයට ඒම හෝ නො ඒම ඔහුගේ තීරණයකි, එය දෙස බලා ඒ ගැන චෝදනා කරන්නට දොස් කියන්නට කවරෙකුටවත් අයිතියක් නැත.

ත්‍රස්තවාදය දුරලීමේ සටනට ත්‍රිවිධ හමුදාපතිවරු, රණවිරුවන් මෙන්ම ජනාධිපතිතුමාද සක්‍රීයව දායක වූ බව නොරහසකි. නමුත් අපේ අදහස නම් අද රට මුහුණපාන ආර්ථික යුද්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකාව ජයටැඹ කරා මෙහෙයවිය හැක්කේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ප්‍රතිපත්තිවලට පමණක් බවයි. සරත් ෆොන්සේකා එජාපයෙන් දේශපාලනයට පිවිසීමට අදහස් කරයි නම් ඊට හේතුව ඉහත කරුණ බව මගේ මතයයි. එයට යමෙකු අකුල් හෙලීම වරදක් නොවන්නේද? දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමයේදී බ්‍රිතාන්‍යයේ අගමැතිධුරය හෙබවූ ශ්‍රීමත් වින්ස්ටන් චර්චිල් ලෝකයම හිට්ලර්ගේ අණසකින් මුදා ගැනීමට දායක විය. එහෙත් 1945 බ්‍රිතාන්‍ය මහ මැතිවරණයේදී තම රටට යුද ජයග්‍රහණයක් ලබා දී රට බේරාගත් වින්ස්ටන් චර්චිල් බලයෙන් පහ කරමින් කම්කරු පක්ෂයේ ක්ලෙමන්ට් ඇට්ලී අග්‍රාමාත්‍යධුරයට පත් කළේ වින්ස්ටන් චර්චිල් ගැන වෛරයකින් හෝ දේශද්‍රෝහීන් ලෙස නොව රටේ ආර්ථිකයත් අනාගතයත් සැලකිල්ලට ගනිමිනි. අද එජනිස ආණ්ඩුව අධිකව බදු බර පටවමින් රට ආර්ථිකමය වශයෙන් ප්‍රපාතයකට ඇද ගෙන යමින් පවතී. උතුරේ ද්‍රවිඩ ජනතාවට අවශ්‍ය බලතල ලබා දී, නිවාස සදා ඔවුන්ව යළි පදිංචි කිරීම වේගවත් නොකරමින් කල් මරමින් තවත් ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමකට අත වනන්නේ ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ දුක්ඛ දෝමනස්සයන්ගෙන් පෝෂණය වන්නටය. ආණ්ඩුව මොනවා කීවද උතුරේ ද්‍රවිඩ ජනතාව තුල ආණ්ඩුව ගැන තරහක් සහ බයක් ඇති බව වරෙක මට මුණගැසුනු යාපනය විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් කීප දෙනෙකු සමඟ කථාබහ කරද්දී වැටහිණි. මේ ප්‍රශ්නවලට ඔඩුදිවීමට ඉඩ නොදී නොපමාව විසඳුම් සෙවීම ශ්‍රී ලාංකික අප සැමගේම වගකීමය.

ඩි ගෝල්
ඩි ගෝල්

සමහරුන් තුල පවතින බියක් නම් සරත් ෆොන්සේකා ජනාධිපති වුවහොත් හමුදාමය පාලනයකට රට අවතීර්ණ වන බවයි. ජෙනරාල් ෆොන්සේකාට එවන් අවශ්‍යතාවක් තිබුණි නම් එදා හමුදාපති හැටියට ප්‍රභාකරන් මරු තුරුලට යවා කොටින් වැනසූ විට අරලිය ගහ මන්දිරය වටලා හමුදා බලය ස්ථාපිත කරන්නට හැකියාව තිබුණි. නමුත් එතුමා එසේ නොකළේ එවන් අදහසක් ඔහු තුල නොමැති නිසාවෙනි. ඔහු යම් හෙයකින් ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වුවහොත් ඒ ඉදිරිපත් වන්නේ සාමාන්‍ය සිවිල් වැසියකු ලෙස මිස හමුදා නිලධාරියකු ලෙස නොවේ. ඔහු ජනාධිපති කළ හැක්කේ ජනබලයට මිස හමුදා බලයට නොවේ. ලෝක ඉතිහාසයේ අනේකවත් යුද සෙන්පතියන් තම හමුදා ඇඳුමට සමු දී එකවරම ජනතා ඡන්දයෙන් රාජ්‍ය නායකත්වයට පත්වී තිබේ. ඇමෙරිකානු ඉතිහාසයෙන් අපට එවැනි ජනාධිපතිවරු 3ක් හමු වේ, ඒ සැචැරි ටේලර්, උලිසස් එස්. ග්‍රාන්ට් සහ ඩ්වයිට් ඩී. අයිසන්හවර් යන සෙන්පතීන්ය. තවද ප්‍රංශයේ ෂාල් ඩි ගෝල් සෙන්පතියන්, දකුණු කොරියාවේ පාක් චුන්-හී සෙන්පතියන් මෙම කුලකට කදිම උදාහරණ වේ. මේ එකඳු නායකයකු යටතේවත් රටේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකභාවය හමුදාව විසින් කඩ නොකරනු ලැබීය. එම රටවල් හමුදා පාලනයකට කිසි විටෙක එම නායකත්වයන් යටතේ නොගිය අතර එවැනි හාහූවක්වත් නොපැවැත්තේය.

රජයටත් එහි පාර්ශවකරුවන්ටත් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකාට මඩ ගැසීමට දේශද්‍රෝහියකු ලෙස ලේබල් ගැසීමට කිසිඳු සදාචාරාත්මක අයිතියක් නැත. එසේ කිරීම අතිශය වැරදිය. ඔහුගෙන් යුද්ධය නිමකරන්නට වැඩ ගෙන ඔහුට දේශද්‍රෝහියකු යැයි හංවඩු ගැසීම හාස්‍යෝත්පාදකය. එසේම විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසුව පූර්ණ හමුදා ආරක්ෂාව ලබා දීම ආණ්ඩුවේ වගකීමකි, යුතුකමකි. රටට මැණිකක් වූ මේජර් ජෙනරාල් ජානක පෙරේරාට සිදු වූ දෙය සරත් ෆොන්සේකාට සිදු වීමට කිසි ලෙසකින්වත් ඉඩ නොදීම රජයේ මෙන්ම පොදුජන අපගේත් වගකීමකි. වෙසෙසින්ම එකිනෙකාට දේශද්‍රෝහීන් යැයි චෝදනා එල්ල කරගනිමින් තමන් පමණක් දේශප්‍රේමීන් යැයි හුවා දක්වමින් අද රටේ කෙරෙන්නා වූ පිළිකුල් සහගත දේශපාලනයට තිත තබා ප්‍රතිපත්තිමය දේශපාලනයකට මුල පිරිය යුතුය. අද සිදුව ඇත්තේ “දේශප්‍රේමීත්වය” ඡන්ද දිනන මෙවලමක් බවට අවාසනාවන්ත ලෙස පත්වී තිබීමය.

තවමත් ජෙනරාල්වරයා පොදු අපේක්ෂකයා වේද, නැද්ද යන්න ස්ථිරව කිව නොහැකිය. ඔහු දේශපාලනයට ඒද ,නැද්ද කියාවත් අප ස්ථිරව නොදනිමු. පළමුව තියන්නේ ජනාධිපතිවරණයක්ද, මහ මැතිවරණයක්ද යන්නත් තවම අප නොදනිමු. හෙට (15) පැවැත්වෙන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ මහ සමුළුවේදී ඒ ගැන තීන්දුවක් දෙන බව කලින් කීවද අලුතෙන් ලැබෙන ආරංචි අනුව ශ්‍රීලනිපය තීන්දුවක් ගැනීමට බෙහෙවින්ම බිය වී ඇත්තේ සරත් ෆොන්සේකා සාධකය නිසා බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ඉහත ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු කුමක් වුවත් මම සහසුද්දයෙන්ම දන්නා කරුණු කිහිපයකි. එකක් නම් මොන තීරණය ගත්තත් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේක සැබෑ දේශප්‍රේමියකු, ජාතික වීරයකු බවයි. දෙවැන්න ඉදිරි මාස කිහිපයේදී දේශපාලනය තව තවත් උණුසුම් වන බවත්ය. මේ තත්වයන් හමුවේ අප අනාගතය දෙස බලා හිඳින්නේ රට සංවර්ධනය කරා මෙහෙයවීමට දියසෙන් කුමරකු වඩින තුරුය. ඒ දියසෙන් කුමරා ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වේවායි බොහෝ දෙනාගෙ ප්‍රාර්ථනාවයි..!!!

හෙට්ටිගේ ඇන්. පෙරේරා, 2009 ඉල්

H Niles Perera©, November 2009

පහළොස්වසරකට පෙර තොටළඟ අඳුරු නිමේෂයක නික්මුණ සොඳුරු මිනිස්සු

Click here to get Sinhala Unicode.

එදා ගාමිණී දිසානායක ශ්‍රීමතාණන් ඇතුළු ප්‍රමුඛ පෙළේ එජාප නායකයන් රැසකගේ ජීවිත බිලිගත් තොටළඟ බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් එක් උගත් බුද්ධිමත් දේශපාලනඥයකු දිවි ගලවා ගත්තේය. ආර්ථික විද්‍යාඥයකු වන ඔහු කලක් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ උප කුලපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළේය. 1994 සිට 2004 දක්වා කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ කඩුවෙල අසුනින් පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කළ හෙතෙම පසුගිය එජාප රජයේ අධ්‍යාපන, සංස්කෘතික හා මානව සම්පත් සංවර්ධන ඇමැතිතුමාය, වත්මන කොලොන්නාව ආසනයේ එජාප ප්‍රධාන සංවිධායකධුරය හොබවන ඔහු ආචාර්ය කරුණාසේන කොඩිතුවක්කු මැතිතුමාය. මේ 2009 ඔක්තෝබර් 23 වන සිකුරාදා ලංකාදීප පුවත්පතට එම බිහිසුණු රාත්‍රියේ ස්වකේය අත්දැකීම ගැන ආචාර්ය කරුණාසේන කොඩිතුවක්කු මැතිතුමා ලියූ ලිපියයි.

================================================================================================

1994 ඔක්තෝබර් 23 දින මධ්‍යම රාත්‍රිය ඉක්මවෙමින් තිබියදී උතුරු කොළඹ හා කොළොන්නාව ආසන වෙන්කරන නාගලගම් වීදියේ කෙළවරදී එනම් තොටළඟදී එවකට පැවතෙමින් තිබූ ජනාධිපති මැතිවරණය සඳහා එජාප අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත්ව සිටි ගාමිණී දිසානායක මහතා ඇතුලු එජාප ප්‍රබල නයකයන් පිරිසක් එල්ටීටීඊ නායකයා වූ ප්‍රභාකරන්ගේ අණ පරිදි කෘර ලෙසත්, තිරශ්චීන ලෙසත් ඝාතනය වී අදට වසර පහළොවක් සම්පූර්ණ වෙයි.

එසේ ඝාතනයට ලක්වූ ජාතික දේශපාලනයේ ප්‍රබල චරිතයක් වූ ගාමිණී දිසානායක, වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි, ජී.එම්.ප්‍රේමචන්ද්‍ර, ගාමිණී විජේසේකර, ඔසී අභයගුණසේකර, ක්‍රිස්ටි පෙරේරා, ඔහුගේ දියණිය ශ්‍රියානි ගුණසේකර සහ නාගරික මන්ත්‍රීවරුන් වන ගුණපාල සිල්වා, ශ්‍රී ලාල් පෙරේරා, විමලරත්න ප්‍රනාන්දු ඇතුලු 60ට අධික වූ එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන් පිරිස ආදරයෙන් සමරන මෙම අවස්ථාවේදී තිබෙන එක් සැනසිල්ලක් වන්නේ මෙයට මාස 5කට පෙර එම මෘග ඝාතකයාද ඝාතනයට ලක් වී තිබීමයි. යම් කිසිවෙක් ඝාතනයට ලක්වීම සතුටට කාරණයක් නොවූවද ප්‍රභාකරන්ගේ අණින් ඝාතනයට ලක් වූ මෙන්ම අසරණයන් බවට පත් වූ දස දහස් ගණන් වූ සිංහල, ද්‍රවිඩ, මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගේ අවාසනාවන්ත ඉරණම ගැන කල්පනාකරන විට ප්‍රභාකරන් ඝාතනයට ලක්වීම මුලුමහත් රටටත් ජනතාවටත් මහත් ආශිර්වාදයක් ගෙනදුන් ප්‍රවෘත්තියක් විය. ප්‍රභාකරන්ගේ අණින් ඝාතනය වූ රණසිංහ ප්‍රේමදාස ලංකාවේ දුප්පතුන් ලක්ෂ ගණනකට හිසට සෙවණක් මෙන්ම සිතට සැනසුමක් ලබාදුන් ප්‍රබල ජනනායකයෙකි. ඔහුට දෙවරක් ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරය දරන්නට ඉඩ ලැබුනා නම් මෙරට නැතිබැරි අයගේ නිවාස ප්‍රශ්නයටත්, දිළිඳුකම පිටුදැකීමේ ප්‍රශ්නයටත් මේ වනවිට විසඳුමක් ලැබී අවසන් වන්නට ඉඩ තිබිණි.

ප්‍රභාකරන්ගේ අණින් ඝාතනයට ලක්වූ රජීව් ගාන්ධි මහා භාරතයට පමණක් නොව දකුණු ආසියාවටම නායකත්වයක් දෙන්න සිටි උගත්, බුද්ධිමත්, ප්‍රබල නායකයෙකි. තොටළඟ මහා ඝාතනයට පෙර ප්‍රභාකරන්ගේ අණින් ඝාතනය වූ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි, රංජන් විජේරත්න වැනි නායකයන්ගේ අභාවය රටටත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයටත් අදටත් පිරිමසන්නට නොහැකි වූ පාඩුවකි. එයට අමතරව දෝරේඅප්පා, අමිර්තලිංගම්, ධර්මලිංගම්, නීලන් තිරුචෙල්වම් වැනි ද්‍රවිඩ නායකයින්ගේ ඝාතනයන් ද අහිංසක ද්‍රවිඩ ජනතාව තව තවත් අසරණ කරනු ලැබීය.

මෙම ලිපියේ මූලික අරමුණ වන්නේ 1994 ඔක්තෝබර් 23 වන දින එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් අපට සදහටම අහිමිවුන ගාමිණී දිසානායක, වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි, ජී.එම්.ප්‍රේමචන්ද්‍ර, ගාමිණී විජේසේකර, ඔසී අභයගුණසේකර, ක්‍රිස්ටි පෙරේරා වැනි කෘතහස්ත දේශපාලනඥයන් ඇතුලු පිරිස සිහිපත් කරලීමයි. එම අවාසනාවන්ත වේදිකාවේ ඉදිරිපෙළ සිටි අයගෙන් දිවි ගැලවුනේ මා සහ තවත් තිදෙනෙක් පමණි. ඉන් එක් අයෙක් වන්නේ මීට ටික කලකට පෙර අප අතරින් වෙන් වූ ජී.ඇල්මන් පීරිස් මහතායි. අනෙක් කෙනාවන්නේ මේ වනවිට එජාපය හැරගොස් සිටින දොස්තර රාජිත සේනාරත්නයි. අනෙක් කෙනා භික්ෂූන් වහන්සේ නමකි. රාජිතත්, ඇල්මනුත් වේදිකාවේ දකුණු කෙළවරේ සිටි අතර මා සිටියේ අභාවයට පත් වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි සහ දොස්තර ගාමිණී විජේසේකර අතරයි. වෙනත් විදියකින් කියනවා නම් මාගේ වම් පැත්තේ අසුන්ගෙන සිටි වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චිත්, දකුණු පස අසුන්ගෙන සිටි ගාමිණී විජේසේකරත්, මාගේ අසුනට පිටුපසින් අසුන්ගෙන සිටි නාගරික මන්ත්‍රී ශ්‍රී ලාල් පෙරේරාත් ඝාතනයට ලක්වෙද්දී මාගේ ජීවිතය ගැලවුණේ සැබැවින්ම ප්‍රාතිහාර්යයකිනි. සමහරවිට සිදුවූ දේ නිවැරදිව වාර්තාකරන්නට මාගේ දිවි ගැලවුණා වෙන්නට පුලුවන. එහෙමත් නැත්නම් ඇදහිය නොහැකි වාසනාවාකටයි.

මාගේ අසුනට වම්පස අසුනේ සිටි වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චිත්, ඔහුගේ අසුනට වම්පස අසුනේ වාඩි වී සිටි ගාමිණී දිසානායකත්, ගාමිණීට වම්පස අසුනේ සිටි ක්‍රිස්ටි පෙරේරාටත් (එවකට උතුරු කොළඹ එජාප ප්‍රධාන සංවිධායක ඔහුයි), ක්‍රිස්ටිට වම්පසින් අසුන්ගෙන සිටි ඔසී අභයගුණසේකරත්, ඔසීට වම්පසින් සිටි මාවතගම ප්‍රේමචන්ද්‍රත්, ප්‍රේමචන්ද්‍රට වම්පසින් අසුන්ගෙන සිටි නාගරික මන්ත්‍රී ගුණපාල සිල්වාත් ප්‍රභාකරන්ගේ ගොදුරු බවට පත්විය. දෙවන පේළියේ ක්‍රිස්ටිගේ දියණිය ශ්‍රියානිත්, ශ්‍රී ලාල් පෙරේරාත් මා මෙන්ම ජීවිතය වාසනාවකට බේරාගත් සාහුල් හමීඩ් පළාත් සභා මන්ත්‍රීතුමාත් අසුන්ගෙන සිටියහ. මෙම මාරක බෝම්බය ක්‍රියාත්මක වනවිට වේදිකාවේ සිටි සියලු දෙනා තම තමන්ගේ අසුන්වලින් නැගිට “හෙළජාතික අභිමානේ” ගීයට ගායනයෙන් සහභාගීවෙමින් අත්පොලසන් දෙමින් සිටියහ. ප්‍රභාකරන්ගේ කෘර ඝාතකයා ක්‍රියාත්මක වූයේ ඒ නිමේෂයේදීය.

මෙයට පෙරත් කලින් සඳහන් කළ අන්දමට ප්‍රභාකරන්ගේ අණින් ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනඥයන් රැසක් මෙන්ම දුම්රියෙන්, බස්රියෙන්, පාගමනින් ගමන් කරමින් සිටි අහිංසක දහස් ගණනක් වූ ශ්‍රී ලාංකිකයන් ඝාතනයට ලක්ව සිටියහ. එහෙත් අතිශය ප්‍රබල දේශපාලන නායකයන් කණ්ඩායමක්ම එකවර ඝාතනය කරන්නට ප්‍රභාකරන්ට පුළුවන් වූයේ තොටළඟදීය. එම කෲර ඝාතනයන්ට ඔහුත්, ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයනුත්, ඔහුගේ කිට්ටුම සගයනුත් මේ වනවිට වන්දි ගෙවා ඇතත් තොටළඟදී ඝාතනයට ලක්වූ නායකයන් මෙන්ම ඊට පෙරත් පසුවත් රටට අහිමිවූ අනෙකුත් නායකයන් , භික්ෂූන් වහන්සේලා, වෘත්තීයවේදීන්, ආරක්ෂක අංශ සාමාජිකයන්, ගොවියන්, ව්‍යාපාරිකයන්, රජයේ සේවකයින්, තරුණයන් හා දරුවන්ගේ අභාවයෙන් රටට සිදුවූ පාඩුව කිසිදිනෙක පිරිමැසිය නොහැකිවනු ඇත. පක්ෂයක් ලෙස එක්සත් ජාතික පක්ෂයට අහිමි වූ නායකයන්ගේ සංඛ්‍යාව දෙස බලනවිට එජාපයට සිදුවූ පාඩුව සියල්ලටම වඩා වැඩිය. එවන් පසුබිමක් තුළ එජාපයට කොටි ලේබලයක් ඇල්ලීමට ප්‍රයත්න දරන්නන් සිදුකරන්නේ ජාතික අප්‍රාධයක් මෙන්ම සැබෑ සමකාලීන ඉතිහාසය විකෘතිකිරීමක් නොවන්නේද?

ජාතියේ දේශපාලන ගමන්මග සැබවින්ම වෙනතකට හැරවූ සංධිස්ථානයක් වූ තොටළඟ වේදිකාවට මා ගොඩවූයේ ඒ තීරණාත්මක දිනයේ රාත්‍රී 9ට පමණයි. වේදිකාවට මා ගොඩවන විට වේදිකාවේ සිටි වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි ඔහුගේ දකුණු පසින් වූ අසුනේ අසුන්ගන්නා ලෙස මට ඇරයුම් කරනු ලැබීය. රාත්‍රී 9.15ට පමණ ගාමිණී දිසානායක මහතා ඔල්වරසන් හඬ මැද ප්‍රේමචන්ද්‍ර මහතා සමඟ වේදිකාවට ගොඩවී වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි මහතාගේ හා ක්‍රිස්ටි පෙරේරා මහතාගේ අසුන් අතර වෙන්කර තිබූ මූලාසනයේ අසුන්ගත්හ. ගාමිණී විජේසේකර මහතා සභාව අමතමින් සිටි අතර එයට පසු පිළිවෙලින් ඔසී අභයගුණසේකර, ගාමිණී සමඟම වේදිකාවට පැමිණි මාවතගම ප්‍රේමචන්ද්‍ර හා ක්‍රිස්ටි පෙරේරා සභාව ඇමතීය.

J4100120ක්‍රිස්ටි පෙරේරා තම කථාවේදී අවධාරණයෙන් සඳහන් කළ දෙයක් වන්නේ උතුරු කොළඹ ආසනයේ කෙළවරක වූ තොටළඟ රැස්වීමක් සංවිධානය කරන්නට තමන්ට කිසිසේත් අවශ්‍ය නොවූ බවත්, රැස්වීම පැවැත්වීම සඳහා තමාගේ ප්‍රථම තේරීම වූයේ කොටහේන මංසන්ධිය බවත්, එම ස්ථානය සඳහා පොලීසිය අවසර නොදුන් බවයි. එයට පසු තමන්ගේ දෙවන තේරීම වූයේ සෙයින්ස්ථාන් සිනමාශාලාව අසල භූමිභාගය බවත්, එම ස්ථානය සඳහා ද පොලීසිය අවසර නොදුන් බවයි. එහෙයින් අවසානයේදී උතුරු කොළඹ ආසනයේ කෙළවරක-මුල්ලක මෙම රැස්වීම පවත්වන්නට තමන්ට සිදුවූ බවයි. මෙසේ අනාරක්ෂිත කෙළවරකට රැස්වීම තල්ලුකිරලීම අහම්බයෙන් සිදුවූ සිදුවීමක්ද, එසේ නැත්නම් හිතාමතා සැලසුම් සහගතව සිදුවූවක් ද යන්න අදටත් අපට ප්‍රෙහෙලිකාවකි. කෙසේ හෝ පැය තුනක් පමණ වේදිකාවේ ඉදිරිපෙල අසුනක සිටි කෙනෙක් වශයෙන් යුනිෆෝම් ඇඳගත් ප්‍රමාණවත් පොලිස් නිලධාරීන් පිරිසක් රැස්වීම් භූමියේ නොසිටි බවත්, රැස්වීම් භූමියට ඇතුළත් වන කිසිඳු කෙනෙක් ආරක්ෂක විමසිල්ලකට ලක්නොකළ බවත් සඳහන් කරනු කැමැත්තෙමි. මාවතගම ප්‍රේමචන්ද්‍ර තම කථාවේදී සඳහන් කළ විශේෂ කාරණයක් වූයේ මෙම රැස්වීම ඇමතීම සඳහා පැමිණීමට තමාගේ කිසිඳු අපේක්ෂාවක් නොතිබූ බවත්, එයට ස්වල්ප වේලාවකට පෙර බිංගිරිය රැස්වීම අවසානයේදී ගාමිණී දිසානායක මහතා කළ ඉල්ලීම පිටුදැකිය නොහැකි හෙයින් ඔහුත් සමඟ හෙලිකොප්ටර් යානයෙන් මෙම රැස්වීමට සහභාගීවීම සඳහා පැමිණි බවයි. දේශපාලනයේ ඉතා කුලුපගව සිටි සදාකාලික මිතුරන් දෙදෙනෙක් අවසන් ගමනක් එක්ව යන්නට එසේ බිංගිරියේ සිට තොටළඟට දෛවය විසින් කැඳවාගෙන එනු ලැබීය.

එම රැස්වීම අමතන ලෙස ක්‍රිස්ටි පෙරේරාත්, ගාමිණී දිසානයකත් මට දිගින් දිගටම ඇරයුම් කලත් මාගේ ස්ථාවරය වූයේ ඒ වනවිටත් රෑබෝවී තිබූ රැස්වීම ප්‍රධාන කථිකයා වූ ගාමිණී දිසානායකත්, ඒ වනවිට කොළඹ පමණක් නොව ලංකාවේම එජාප දේශපාලන වේදිකාවේ අතිශය ජනප්‍රිය කථිකයන් වූ ප්‍රේමචන්ද්‍රගේ හා ඔසීගේ කතා ඉක්මනින් පවත්වා අවසන් කළයුතු බවයි. අවසානයේදී රාත්‍රී 11.45ට පමණ තම කථාව ආරම්භ කළ ගාමිණී දිසානායක මහතා මධ්‍යම රාත්‍රිය ඉක්ම යනතෙක්ම කතා කළහ. ජනාධිපතිවරණයේ විජයග්‍රහණය තමන් සතු බවට දැඩි ආත්මවිශ්වාසයක් ඇතුව ඔහු ජනතාව අමතනු ලැබීය.

ඔක්තෝබර් 23 වන දින වනවිට නොවැම්බර් මස 9 වන දිනදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ ජනාධිපති මැතිවරණ සටන දිනෙන් දින උණුසුම් වෙමින් පැවති අතර මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ දෙවන – තෙවන සතිවන විට ගාමිණී දිසානායක මහතාට ජනාධිපති මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කරන්නට පුලුවන් බවට විශ්වාසයක් පාක්ෂිකයන් තුළ ඇතිවිය. එයට හේතුව වූයේ 1994 අගෝස්තු 16 පැවති පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ සමස්ත ඡන්ද 3,887,823ක් ලබා ගනිමින් එක්සත් ජාතික පක්ෂය ලබාගත් සමස්ත ඡන්ද ප්‍රමාණය වූ 3,498,370ට වඩා වැඩි ඡන්ද 389,453 කින් ඉදිරියෙන් හා නුවර එළිය ස්වාධීන ද්‍රවිඩ කණ්ඩායම් ඒකාබද්ධව ගත් ඡන්ද 313,716ක් වීමයි. එයට පෙර පැවති ජනාධිපතිවරණ දෙකේදීම (1982 සහ 1988) ද්‍රවිඩ හා මුස්ලිම් ඡන්දවලින් අති බහුතරය ලැබුණේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයටයි. 1994 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තාවාදීන් උතුරු පළාතේ ඡන්ද කඩාකප්පල් කළ අතර ඒ අනුව උතුරු පළාතේ ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන 465ක ඡන්දය අවලංගු කිරීමට හෙවත් ශුන්‍ය කිරීමට මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට සිදුවිය. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ ඡන්දය ප්‍රකාශ කර තිබුනේ සියයට 2.32 පමණි. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී එජාපයට ලැබුණු ඡන්ද ප්‍රමාණයත් ද්‍රවිඩ හා මුස්ලිම් පක්ෂවලට ලැබුණ ඡන්ද ප්‍රමාණයත් ඒකාබද්ධව ගණන් බැලූවිට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකදී එක්සත් ජාතික පක්ෂයට වඩා පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ ඉදිරියෙන් සිටියේ වැඩි ඡන්ද හැත්තැපන්දහසකින් පමණි. ගාමිණී දිසානායකගේ පෞරුෂත්වය, අත්දැකීම් සහිත පරිණතභාවය සහ කඩිනම් මහවැලි ව්‍යාපාරය සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක කිරලීම තුළින් ලබාගත් ධනාත්මක ප්‍රතිරූපය එම පොදුජන එක්සත් පෙරමුණේ සුලු වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණය අභිබවා ගොස් ගාමිණී දිසානායක ජයග්‍රහණය කරනු ඇති බවට දැඩි විශ්වාසයක් රට තුළ වර්ධනය වෙමින් තිබිණි.

ගාමිණී දිසානායක ජයග්‍රහණය කරනු ඇතිය යන ආරංචිය ගාමිණීව ඝාතනය කරලීම සඳහා අවශ්‍ය තීරණය කරා ප්‍රභාකරන් තල්ලු කරනු ලැබීය. ගාමිණී දිසානායක ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කරලීමට දුන් සජීවී සහයෝගයත්, ඒ වනවිට ඉන්දීයානු දේශපාලන බලවතුන් සමඟ ඔහු ඇතිකරගෙන තිබූ මිත්‍රශීලී සහයෝගීතාවයත් මත තමන්ගේ ඊළාම් සිහිනය ගාමිණී දිසානායක ජයග්‍රහණය සමග සැබෑ නොවන බව නිගමනය කළ ප්‍රභාකරන් ගාමිණී දිසානායක ජනාධිපතිවරයාවීම වලකාලීම සඳහා ඇති හොඳම විකල්පය ගාමිණීව ඝාතනය කිරීම වන හෙයින් ඒ සඳහා අවශ්‍ය පියවර ගනු ලැබීය. රටටත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයටත් පිරිමැසිය නොහැකි පාඩුවක් අත්කරදෙමින් ගාමිණීත් තවත් ප්‍රබල එජාප නායකයන් පිරිසකුත්, රැස්වීමට පැමිණි අහිංසක එජාප පාක්ෂිකයන් 50කට වැඩි පිරිසකුත් ඒ අනුව සදහටම අපට අහිමි විය.

බෝම්බය පිපිරී ගිය ඒ තීරණාත්මක මොහොත දැනුත් මට මැවී පෙනේ. රැස්වීම අවසානයේ “හෙළජාතික අභිමානේ” ගීත ගැයෙද්දී පසෙකින් ඉදිකර තිබූ උස් වැටක තිබූ නිලාකූරු දැල්වෙද්දී ඝාතකයාගේ බෝම්බය පිපිරී එහි තිබූ යකඩ බෝල වේදිකාව දෙසට අකුණු ගසන්නාක් මෙන් හඹා එන්නට විය. එසේ හඹා එන යකඩ බෝල වේදිකාවේ ඉදිරි පෙළවල්වල සිටි අයගේ සිරුරු පසාකරගෙන යද්දී සිටගෙන සිටි පිරිස් කෙහෙල් කඳන් මෙන් ඇද වැටෙන්නට විය. ඇතැමුන් ඉදිරියට මුනින් අතටත් මා ඇතුලු ස්වල්ප දෙනෙක් පිටුපසට උඩුබැලි අතටත් වැටින. කුමක් සිදුවන්නේදැයි යන්න තවමත් සිහිය තිබූ අයට ක්ෂණිකව තේරුම්ගත නොහැකිවුවද “බෝම්බ”, “බෝම්බ” යනුවෙන් හඬ ඇසීමත් ඇතැමුන් කෙඳිරිගාන හඬත් තුළිනුත් සිදුවන්නේ කුමක්දැයි යන්න තේරුම්ගන්නට වැඩිවේලාවක් ගත නොවීය.

වේදිකාවේ මා වැටී සිටි ස්ථානයට ගොඩ වූ මාගේ ආරක්ෂක නිලධාරියෙකු වූ රෝහිත මාව පිටුපසට ඇදගෙන ගොස් වේදිකාවෙන් බසින්නට මට උදව් කළහ. ඒ සමගම වේදිකාව අසලම තිබූ මාගේ රථය පණගන්වා ඉදිරියට ගැනීමට උත්සාහ ගන්නාවිට ගාමිණී පැමිණි රථය ඔහුව දමාගෙන ඉදිරියට ගත්හ. එම රථයේ පැමිණි උපාලි ජයසිංහත් මාගේ රථයට ගොඩ වූ අතර ගාමිණීගේ රථය පසුපසින් මහ රෝහල කරා අපිද වේගයෙන් හඹා ගියෙමු.

සිදුවූ දෙය වඩාත් පැහැදිලි වූයේ රථය තුළදීය. මා සමග රථයේ ගමන් කළ උපාලි හා මාගේ ආරක්ෂක නිළධාරියා වේදිකාවෙන් පහළ සිටි හෙයින් ඔවුන් බෝම්බය පුපුරා යන අන්දම හොඳින් නිරීක්ෂණය කර තිබුණි. 1977 වනවිට මහරගම සිට කොළඹ නගරයටවත් ස්වයංක්‍රීය දුරකථන ඇමතුමක් ගන්නට නොහැකිව තිබූ රට 1994 වනවිට ජංගම දුරකථන සේවා පහසුකම් තිබුන නවීන රටක් වූ හෙයින් තොටළඟත් මහරෝහල අතරත් ගමන් කරන අතරතුර අවාසනාවන්ත ඛේදවාචකයේ පණිවිඩය අවශ්‍ය ස්ථානවලට ලබාදෙන්නට අපට පුලුවන් විය.

කිසිඳු වේදනාවක් නොදැනුන මට මාගේ ඇඳුම්වල ඇති ලේ දැකගනන්ටත් කකුල් දිගේ ගලායන ලේ දැනෙන්නටත් වූයෙන් මාරක බෝම්බයෙන් නික්ම ගිය යකඩ බෝල දෙකක් මාගේ වම් අතේ මැණික් කටුව තුළටත්, අනෙක උකුල් ඇටය තුළටත් ඇතුල් වී ඇති වේදනාව ටිකෙන් ටික දැනෙන්නට විය. කෙසේ වෙතත් මාගේ ඇඟ ඇතුළට ඇතුල් වූ යකඩබෝල දෙක පතිත වී තිබුණේ අතිශය මාරාන්තික ස්ථානවලට නොවූයෙන් ශෛල්‍ය වෛද්‍ය වසන්ත පෙරේරා ඇතුලු වෛද්‍ය කණ්ඩායම සිදු කරන ලද ශෛලකර්ම වලින් මාගේ දිවිගැලවුනත් තමන්ගේ ශරීරයේ මාරාන්තික ස්ථානවලට බෝම්බය තුළින් විහිදී පැමිණි යකඩ බෝල සිරුරු පසාකරගෙන යාම තුළින් බොහෝ දෙනෙක්ගේ ජීවිත අහිමි විය. ගාමිණි + මල්ලිමාරච්චි + ප්‍රේමචන්ද්‍ර + ඔසී + ගාමිණී විජේසේකර ඇතුලු පිරිස සමග ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ අවසන් පැය තුන මා ගතකළත් ඔවුන්ගේ අවමඟුල්වලට සහභාගීවීමේ අවස්ථාව මට අහිමි විය. මා ළඟම අසුන්ගෙන් සිටි ගාමිණී හා මල්ලිමාරච්චි සමග එම පැය තුන තුළ බොහෝ දේ කථාකළහ. පෞද්ගලිකව ඒ කථාකළ දේ ගැන ගාමිණී තම කථාවේදීත් සඳහන් කළහ. මට තරමක් දුරින් වාඩි වී සිටි “වයඹ රිදී සීනුව” යනුවෙන් විරුදාවලි ලත් ප්‍රේමචන්ද්‍ර තම කථාව අවසානයේ මා ළඟට පැමිණ මාගේ කථාව තොටළඟට ඇල්ලුවාදැයි විමසීය. ඔහුගේත් අපගේත් මිත්‍රත්වය එජාප සමස්ත ලංකා තරුණ පෙරමුණ හරහා 1960 දශකයේ අවසාන භාගය දක්වා දිවයන්නක් විය.

මෙම ඛේදවාචකයේ තවත් අමතක නොවන අපූරු සිදුවීමක් වන්නේ ගාමිණී දිසානායක පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී සාක්ෂිදුන් ඔහුගේ එවකට පෞද්ගලික් ලේකම්වරයා වූ වත්මන් මහනුවර නගරාධිපති එල්.බී.අලුවිහාරේ මහතා ඉදිරිපෙළ අසුන්ගෙන සිටි අය අතරින් අභාවයට පත්වූ අය අතර “කරුණාසේන කොඩිතුවක්කු”ත් ඇති බව ප්‍රකාශ කර පුවත්පත්වල පලවීමයි.

එවකට මා කඩුවෙල එජාප ප්‍රධාන සංවිධායකවරයා වූ අතර ගාමිණීගේ කඩුවෙල රැස්වීම පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණේ 25 දිනයි. එවකට කොළොන්නාව ආසනයේ එජාප ප්‍රධාන සංවිධායකවරයා මෙන්ම කොළඹ දිස්ත්‍රික් එජාප සංවිධානයේ සභාපතිවරයා වූ වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි මහතා වේදිකාවට ගොඩවන විටම ඔහුගේ යාබද අසුනට මා කැඳවූයේ කඩුවෙල පැවැත්වීමට තිබූ රැස්වීම ගැන තොරතුරු දැනගන්නයි.1968 දී එජාප සමස්ත ලංකා තරුණ පෙරමුණත් කෘත්‍යාධීකාරී සභාවට මා පත්වනවිට මල්ලිමාරච්චි එහි උපසභාපතිවරයෙක් විය. එදින සිට කිට්ටු ඇසුරක් අප අතර තිබුන අතර ඔහු කොළොන්නාව ආසනයේ සංවිධායක ධුරයට 1970 දශකය ආරම්භයේදී පත්වීමෙන් පසු තම ආසනයේ රැස්වීම අමතන්නට කැඳවූ අය අතර සැමවිටම මාවෙත ප්‍රමුඛත්වයක් ලබා දුන්හ. 1994 දී මා කඩුවෙලින් තරඟ කළවිට කොළොන්නාවේ මාගේ හිතවතුන්ගේ මනාප ලබාගැනීම කටයුතු කරනවිට සහයෝගය දුන් ඔහු තම ආසනයේ බොහෝ රැස්වීම්වලටද  මා කැඳවනු ලැබීය. පක්ෂ මට්ටමින් ඡන්ද ගණන් කරන්නට ගොස් මනාප ගණන්කරන්නට පෙර නිවසට පැමිණ මාවෙත මනාප ප්‍රතිඵල දුරකථනයෙන් දැනුම් දුන්නේ ඔහුයි, එසේ දැනුම් දෙමින් ඔහු පැවසුවේ “මටත් වැඩිය ඔයාට මනාප ලැබිල” ඇති බවත් ඒ සම්බන්ධව ඔහුගේ සුභ්පැතුම් හිමිවන බවත්ය. දෛවය විසින් එදා ඔහු සංවිධානය කරන ලද කොළොන්නාව ආසනයේ සංවිධායකයා ලෙස මා මේ වන විට පත්ව ඇත.

අදින් වසර පහළොවකට පෙර තොටළඟදී යුගපුරුෂයන් රැසක් ප්‍රභාකරන් විසින් අපට අහිමිකරනු ලැබීය. අද වනවිට ඝාතකයාත් ඝාතනයට ලක්වී හමාරය. අඳුරු නිමේෂයකදී ත්‍රස්තවාදයට ගොදුරු වූ ගාමිණී දිසානායක ඇතුලු සොඳුරු මිනිසුන්ගේ සිහිනය වූයේ සෞභාග්‍යමත් එක්සත් ශ්‍රී ලංකාවකි. ඒ විරුවන්ගේ සිහිනය සැබෑකරවන්නට අධිෂ්ඨාන කරගනිමු.

ආචාර්ය කරුණාසේන කොඩිතුවක්කු


ලංකාදීප,

2009 ඔක්තෝබර් මස 23 වැනිදා සිකුරාදා, පිටු අංක 17